En.Citatepedia^®.ro

Pagmamahal ng Isang Ina

Sa ating buhay ay mayroon pa kaya
Na sa ating ina'y higit pang dakila
Ina na nagtaya ng sariling buhay
Nang sa mundong ito'y tayo ay isilang

No'ng ako ay sanggol, batang maliit pa
Ay alam ni Inay pag ako'y balisa
Siya ay babangon, niya'y aalamin
Kung bakit ganoon, ano ba ang dahil
Kapag nalaman niyang ako'y nagugutom
Niya'y isusubo sa akin ang tsupon
At kapag malamig, ako ay naginaw
Ako'y mababalot ng yakap ni Inay
Kapag merong langgam siya na nakita
Agad papalisin, titirisin niya
Ang lamping nabasa, kanyang inaalis
Ang bago at tuyo kanyang ipapalit

Ako ay lumaki at na ay nag-aral
Siya pa rin ang sa landas ko'y tumatanglaw
Ako'y nagbinata, hanggang maging tao
Siya pa rin ang ilaw at tanging gabay ko
Ganyan kung paano magmahal ang ina
Wala siyang katumbas, walang hihigit pa
Ngayong siya'y malayo, meron akong hiling
Muli, sana siya ay aking makapiling

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Ang Matanda Sa Munting Dampa Sa Gitna Ng Mga Puno Ng Bayabas

Doon sa munting dampa
sa gitna ng mga puno ng bayabas
nakatira ang isang matandang
walang makapagsabi
kung lalaki o babae.

Mula sa malayo'y
tanging maputi niyang buhok
ang aking natanaw
dahil sa mga kahoy na bakod
na nakapalibot
sa kanyang munting paraiso.

Kanyang kuwento'y
di ko gaanong narinig
sapagkat sa mga kapitbahay
siya'y walang ugnay
tanging alam ng lahat
siya'y nag-iisa't matagal na doon
at baka pa nga daw aswang
kaya't sa kanya'y
walang nagtangkang lumapit.

Sa gabi'y
tanging liwanag niya'y
lamparang hindi man kasing liwanag
ng bombilyang aming gamit
kapag yao'y aking natanaw
naruon ang init
at hindi ang panglaw.

Ang matanda sa munting dampa
sa gitna ng mga puno ng bayabas
sa kanya ako'y naninibugho
sa buhay niyang datapwat aba
sa paningin ng marami
ay malayo sa ingay ng mundo
malayo sa nakakasilaw
na mandarayang liwanag
ng mundo.

Subalit,
sa luho, luha at tuwang
aking natikman
kasama ng mga kaibigan at pamilya
natitiyak kong aking buhay
kailanma'y di maging tulad
ng kanya.

poem by Marites C. Cayetano
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

A Dog Named Happy

Ang aso ni Karen ay pampered at spoiled
She thinks she's a human, she thinks she's not a dog
Mukhang merong pulgas, laging nagkakamot
Ugaling habulin ang sariling buntot
Siya'y parang whirligig na ikot nang ikot

Kapag siya'y aking nakakagalitan
Siya ay nag-e-emote, marunong masaktan
Siya'y nagtatampo, siya'y nagdaramdam
Sa ilalim ng sofa siya'y nagtatago
Siya'y maghapon doon, hindi kumikibo
Ang nakasungaw lang ay ang kanyang ulo
Hindi lumilingon as there I come and go
Pero paningin niya'y sinusundan ako
Para siya lumabas, para pakainin
Kinakailangan pang siya ay sunduin
At hindi lalakad, kelangang kalungin
Pero pag gusto kong drama niya'y matapos
Kukuha lang ako ng plastic o supot
Pag nilamukos ko at kanyang narinig
Siya ay lalabas, takbo, at full speed
She's thinking that I have for her something to eat

Sino man sa 'min ang lalayo, aalis
At nahalata niyang na ay nakabihis
Siya'y di mapakali, siya'y nangangalabit
Ibig sabihin no'n, siya din maghahatid
hanggang do'n sa driveway, hanggang doon sa gate

Ikaw na umalis, pag na ay dumating
Kailangang siya ang una mong batiin
Siya'y kahol nang kahol, hindi siya titigil
Hangga't ang tiyan niya'y di mo kinakamot
O balahibo niya'y di mo hinahaplos
Kinaakailangang ito ay gawin mo
At pag di nasiyahan, kelangang may take 2

At meron din siyang kakatwang ugali,
Kapag natutuwa ay napapaihi
Oftentimes sa balahibo niya sa puwet
Malagkit na pupu ay may dumidikit
Siya'y uncomfortable, shy at laging kimi
Sa ilalim ng mesa, doon siya palagi
Parang nahihiya na siya ay marumi

Hindi lamang ito, siya pa'y intrigera
Mahilig sumali sa away ng iba
Pag me mga pusang sa labas nag-away
Siya'y nagagalit, siya ay kumakawkaw
Parang sinasabing 'Hwag kayong maingay! '

Minsan, naisip kong siya ay ipasyal
Dog leash na mahaba, siya'y kinabitan
Ang layo ng aming pinunta't narating
Hindi siya naglakad, nakakalong sa 'kin

Sa lahat ng aso siya'y di dogfood-vorous
Mahilig sa prutas, she is frugivorous
But I have found lately, she is omnivorous
And that's easy to see, I do not have to prove
Ipis at butiki, kanyang nginangalot

Kapag ako ay mayroong kinakain
Siya'y titig na titig, siya'y nakatingin
Hindi kumukurap, parang inaasam
Na kahit na konti, siya'y aking bigyan

Kapag narinig niya ang salitang 'ligo'
Siya ay nagagalitr, siya ay nagtatago
Kapag siya'y amin nang pinaliliguan
Nangangalahotog at ginaw na ginaw
Baba'y tumatahip, siya'y nangangaligkig
At sa aking kamay mahigpit ang kapit

Ano mang bagay ang sa sahig malaglag
Kanyang tinatakbo, kinukuha agad
Pag natipuhan niya ay huwag mong kukunin
Siguradong ikaw, kanyang kakagatin
Kapag gusto niya ng doggie bacon strips
Siya ay tumatayo, siya'y nangangalabit
Iyan po si 'Happy', ang asong makulit

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Patawad

Marami nang taon ang nakakalipas
Nang ng isang dilag pansin mo'y natawag
Ang kutis at tindig niya ay katamtaman
Di man pambihira ang niya'y kagandahan
Maayos ang kilos, maganda'ng ugali
Kaya ang puso mo'y kanyang nabighani

Simula noon ay iyo nang ninais
Na ang damdamin mo'y maipahiwatig
Sa isang sulat ay iyong naihatid
Ang tinataglay mong lihim na pag-ibig
Kinabukasan ang sulat mo'y sinagot
Ika'y nasiyahan, gumaan ang loob
Ikaw ay binigyan niya ng pag-asa
Mula noon ikaw ay laging masaya

Ang iyong pag-ibig ay kanyang tinanggap
Pagmamahalan ninyo'y sumibol agad
Kayo'y nagsumpaan na magmamahalan
Sa simula't hanggang magpakailanman

Mga araw na sa inyo'y namagitan
Ay alaalang kay tamis na balikan
Paggawa ng parol, magkatulong kayo
Pag may simbang gabi't malapit na'ng pasko
Kapag simbang gabi, kayo'y magkasabay
At naglalakad na magkahawak-kamay
At kapag sa ilog siya'y naglalaba
Ika'y nakabantay, minamasdan siya

Ngunit bakit gano'n, hindi natagalan
Puso mo'y nalihis, ng landas naligaw
Sukdulang naapi ang kanyang pag-ibig
Nang sa ibang dilag ikaw ay naakit
Labis sa kamay mo, puso niya'y nasaktan
Ang kanyang pag-ibig, iyong sinuklian
Ng di pag-ibig din kundi kataksilan

Ang mga palad mo'y may bahid ng dugo
Ng kanyang naluray, nadurog na puso
Ng sariling budhi ika'y binagabag
Sa kanya ikaw ay labis na nahabag
Huli't walang silbi, magsisi man ikaw
Sa ibang babae ikaw na ay kasal
Na higit sa lahat ay iyong minahal

Sa iyong buhay ay merong mga araw
Na katahimikan ay di mo matagpuan
Dahilan ba'y ano, iyong iniisip
Ikaw ba ay kanya pa na iniibig
O kanyang sinumpang magbata ng sakit

Siya'y nangibang-bansa upang makalimot
At upang mapawi ang sama ng loob
Doon niya nakita, doon nakilala
Lalakeng kapalit mo sa puso niya
Iyon ba ay iyong dapat ikagalak
Ibig sabihin ba'y ika'y napatawad
Sa salang ginawa mo't iyong ginanap
Na iwanan siyang ang puso ay wasak
Sa tanong na ito'y sino ang sasagot
Wala kundi siya at Panginoong Diyos

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Identity Crisis

Sa aking buhay ay may mga komedi
Na naranasan ko, sila ay marami
na nakakatawa, so makinig kayo
Isa-isa sila'y isasalaysay ko

Isang araw ako ay nasa bangketa
Ang sasakyan kong dyip ay hinihintay pa
Nang sa akin ay mayroong kumalabit,
si Mr. C. Santos, Director ng Roosevelt

Ako ay natuwa, ako'y nasiyahan
Na kay daming taon na ang nakaraan
Ako'y binati niya't pa'y natatandaan
Isang bagay na di ko inaasahan

Sa isang student na hindi nag-excel
At sa kanyang iskul di naging outstanding
Ito'y isang honor nang maituturing
Isang karangalan na para sa akin

Matapos ang konting kwento't kumustahan
Si Mr. Santos ay sa 'kin nagpaalam
'O, TONY, diyan ka na, ako'y aalis na,
at kumusta ulit sa iyong pamilya.'

Nang si Mr. Santos, wala na't malayo
Ang naramdaman ko ay pagkasiphayo
Aking kasiyahan, napawi't umalis
Di ako si Tony, siya'y aking KAPATID

Isang araw naman, ako'y nakatambay
Do'n kay Pareng Miniong, sa kanyang tindahan
Dumating ang ex-Mayor ng Marikina
Si Hon. Gil Fernando at wala nang iba

Ako'y kinausap, ako'y kinumusta
Ako ay natuwa, ako'y siyang-siya
Na akong anak ng dating ka-ticket niya
Ay natatandaan, kanya pang kilala

Narito ang siste, nang siya'y magpaalam
'O, aalis na ako't di na magtatagal
Sa iyong ama ay kumusta na lamang,
Kay Dr. Siasoco, aking kaibigan.'

Ako ay nanlumo, paano ba naman
Tatay ko'y Hernandez, Ayong ang pangalan
At siya'y hindi doktor, isang employee lang
Which only shows na 'ko'y napagkamalan lang

Mas masaklap itong aking ikukuwento
Sa isang bangketa'y naglalakad ako
Classmate sa grade school,19kopong-kopong
Nakangiti pa nang aking masalubong

Ang sabi niya agad, 'Kilala ko kayo.
Kayo'y taga-Nangka, natatandaan ko,
ang tatay ng kakalase ko'y di ba't kayo?
Ang ngalan niya ay Hernandez, Pacifico.'

'Ay! bakit ba ganoon, bakit ba ganito,
Paano bang ako ay naging tatay ko? '
'Biktima ka Amang ng Identity Crisis,
Pasensiya ka na lang at huwag mainis'.

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Ang Hagdan ng Buhay

Ang buhay ay hagdan na bawat baitang
ay mayroong turo't iniiwang aral.
Sa dulo ng hagdan ako'y nakarating.
Anu-anong aral ba'ng naiwan sa 'kin?

Ang unang baitang, di ko namalayan
Ang aking paligid, hindi nawarian
Ako pa ay sanggol at kulang sa muwang
Ngunit kahit konti, na'y may natutunan
Ang ilan sa aking pangangailangan
Umiyak lang ako'y aking nakakamtan
Pag ako'y nagutom, sa 'ki'y ilalapit
Ang dibdib ni Inang sa gatas ay tigib
Pag ako'y naginaw, ako ay nanlamig
Ako'y mababalot, yakap na mainit
Ngunit gusto ko mang do'n ay manatili
Hindi mangyayari, hindi maaari
Ako nga'y sagana do'n sa pagmamahal
Ngunit kailangang ako ay lumisan

Sa pagkabata ko ako ay dumatal
Doo'y nakapulot din ng konting aral
Ang buhay ng bata ay di laging tamis
Doo'y mayro'ng lumbay, may hapdi at sakit
Laruang nawala, kaibigang lumayo
O kagat ng langgam ay pagkasiphayo
Napag-alaman ko na maari pa rin
Sa pag-iyak lamang, gusto'y maging akin
Sa konting sipag at pagkamasunurin
Mayroong gantimpalang sa aki'y darating

Ilang taon lamang ay nagulat ako
Ako ay isa nang taong binatilyo
Ang pagiging bata ay aking iniwan
Ako pala'y meron nang pananagutan
Sa mga kapatid, sa mga magulang
Sa ikabubuhay dapat nang tumulong
Ang pag-aaral na'y isang obligasyon
Sa tatag ng bukas ay isang pundasyon
Di lahat ng hiling pa ay makakamtan
Kailangang sila na ay pagpaguran

Sa pagkabinata ay aking nalaman
Ang pag-ibig pala'y sari-sari'ng taglay
May tamis, ligaya, hapis, kalungkutan
Pait o ligaya, bigo o tagumpay

Sa pagkabinata ko rin napagmasdan
Mga paruparo na nagliliparan
Sa mga bulaklak ay palipat-lipat
Ang bawat talulot ay gustong mapitas
Doo'y isang leksiyon ang aking napulot
Di dapat lagasin ang bawat talulot
ng isang bulaklak, di dapat mapitas
Kung hindi sa altar ay maihaharap
Ang isang bulaklak kapag kinuyumos
Sugat na nalikha sa puso niya'y tagos
Sa agos ng buhay siya ay maaanod
Kung walang sasagip, siya ay lulubog

Sa pagiging ama't baitang na ito
Ay maraming aral ang natutunan ko
Ang dalawang panig, pag may argumento
Ang lumunok ng pride ay di pagkatalo

Salita'y may tinik na nakasusubyang
Kelangang salain, kelangang kalisan
Pagkapinuhin mo bago bibitawan
Salitang may tinik, kapag nakasugat
Maghilom man ito ay hindi kaagad

Ng malaking yaman, hindi man nagkamal
Kung ano ang meron ko'y pinagtiisan
Yaong wala ako'y pinagpunyagian
Ang hindi sa aki'y di pinag-intresan
Ang kalooban mo kapag mayro'ng inggit
Ay hindi tiwasay, hindi matahimik

Ako ngayo'y nasa dulo na ng hagdan
Mayro'n pa ba akong ibang pupuntahan
At doon ba'y meron pang matututunan
Sa tingin ko'y wala at akin nang tanaw
Ang matagal nang sa akin ay naghihintay
Ang isang madilim, malamig na hukay

Sa mga nagawan ng pagkakamali
Ng kapatawaran ako'y humihingi
Ang aking nagawang baluktot at lihis
Ng paumanhin ba'y kaya pang ituwid

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Sa Isip ng isang Sintu-sinto

Ako no'n ay nakatayo, sa isang tabi ng bangketa
Ang aking sasakyan na dyip, ay aking hinihintay pa
Nang isang batang gusgusin, sa tindahan ay lumapit
May binili, ang bayad ay dyario lamang na ginupit

Ako'y konting naintriga, nagtanong, di nakatiis
Lola, sino po ba iyon, yung batang nanglilimahid
Na ng kendi ay bumili, dyario't papel ang pambayad
Ako lang po'y nagtataka dahil ninyo ay tinanggap

Iyon, anak, ay si Intong, isang batang kulang-kulang
Sa tamang isip ay kapos, dahil kinulang sa buwan
Ngunit kahit na siya'y ganoon, nami'y kinagigiliwan
Pakibigay, pakidala, siya'y aming nauutusan

Sandaling ako'y natigilan, sa sarili'y naglilirip
Kahit sino, kahit ano, sa ibabaw ng daigdig
Maliit man o malaki, meron siyang kabuluhan
Na ng ating Panginoon, itinakda't ibinigay

May binatilyong dumating, perang papel ay pinunit
At saka itinapon d'on sa may kanal na malapit
Batang paslit ay gumanti, ng bote siya ay binato
Kahit hindi tinamaan, reresbak ang binatilyo

Huwag! Huwag Iho! Huwag mo sanang iyan ay gawin
Pagkat ang may kasalana'y walang iba't ikaw na rin
Ang pera niya, kahit dyario't ginupit lamang na papel
Sa isang katulad niya ay kayamanan kung ituring

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

A Love Story

-


(Chapter I)

October was the month, year 7 + 50
Ang lugar ay isang classroom sa PCC
Nang siya'y tumambad sa aking paningin
Magandang dilag na simple at mahinhin
Agad na naantig, puso ko't damdamin

Hindi mapigilan, pusong pumipitlag
Lihim na damdamin, gustong ipahayag
Sa aking isip ay may nabuo agad
Kailangang siya ay aking makilala
Ngunit ang modus ay papaano baga

Ang seating arrangement sa class na naturan,
Nasa harap ko siya, ako'y sa likuran
Agad kong napansin, kanyang kasuotan
Ang uso noon na kung tawagi'y H-line
Blusa na may lupi sa baba ng bewang
Na nakapaligid d'on sa may laylayan

Kahit alam ko na yao'y kamalian
Ng kaprasong papel, lupi'y hinulugan
Utos ng damdaming hindi mapigilan
Sa papel na iyon, nakasulat ba'y ano
Yao'y walang iba kundi ang 'I love you'

Sumunod na araw, si Romeo'y balisa
Hindi kumikibo at kakaba-kaba
Kung ano'ng gagawin hindi niya malaman
Reaksiyon ni Juliet, pinakiramdaman
Ang may gawa kaya ay kanya nang alam

Sa loob ng campus, one day, isang araw
Papasok sa canteen, chick ay naispatan
Mayroong kasama, isang kaibigan
This is the right timing, pasok si Don Juan
Tatlong bote ng coke agad binayaran

Sa harap ng dilag agad ibinaba
Ang mga de boteng malamig at basa
Ang magkaibigan, obvious na nabigla
Lumabas ng canteen na rumaragasa
Self-intro ni Romeo ay hindi nagawa
Naiwan sa canteen na nakatunganga

Ang pobreng binata ay kawawa naman
Unang step pa lang, agad nang sumemplang
Nang siya'y pumasok sumunod na araw
Siya'y nakayuko, hiya at mapanglaw
Pero sa dibdib niya, pag-ibig ay apaw

Si Don Quixote ay talagang matapang
Hindi basta basta aatras sa laban
Address ng dalaga'y merong nahiraman
Sumulat, humingi ng kapatawaran
Sa nagawa niyang korning kasalanan

Pinatawad ba 'ko? Di ko matandaan
Marahil ay oo at ito'ng dahilan
Kaya nagpunyagi ang machong Don Juan
Mula noon, nightly, kami'y magkasabay
Tungo sa boulevard, doon nag-aabang

At madalas na ngang siya'y inihahatid
Sa Siyudad ng Pasay, Villaruel Street
Kahit na malayo ako'y nagtitiis
Alang-alang sa tunay ko na pag-ibig

Simula din noon, ako na'y umakyat
Nang ligaw sa kanya, ito ay madalas
Linggo-linggo halos, ito'y walang puknat
Hindi alintana ang layo at hirap
Ano ang dahilan? Pag-ibig na wagas

Di ba't kasabihan ng mga matanda
Pag mayroong tiyaga ay merong nilaga
Ating Panginoon, ako'y pinagpala
Sunday before Christmas, at tanda ko pa nga
Matamis niyang 'Oo' ko'y naging pabuya

To make the story short, I'll make a fast forward
And to see past events, I will have to rewind
I will make still pictures of events relevant
to the next five years of our still unmarried life
so full of happiness, but sometimes very sad

(End of Chapter I)

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Ang Aming Magulang

Sa isang mag-anak ay meron pa kaya
Na sa ama't ina'y higit pang dakila
Na kahit sa angkang mahirap nagmula
Ang para sa anak, lahat ay ginawa

Sa paaralan ay di man nakatuntong
Mataas na aral di man nagkaroon
Binigyan ang anak ng pagkakataon
Na sa kahirapan ay mangakaahon

Di man napatira sa bahay na mansion
Ng malaking yaman di man nakaipon
Ang yaman nila ay sa anak naroon
Wala sa salapi kundi edukasyon

Ang amin pong ina ay tubong Montalban
At ang aming ama'y San Mateo naman
Ng anim na anak ay biniyayaan
Hanggang sa lumaki'y pawang ginabayan

Sa tamang ugali sila ay hinubog
Marunong magtiis kahit kinakapos
Mga pinalaki na mayroong takot
Sa batas ng tao at batas ng Diyos

Nang ako'y bata pa, natatandaan ko
Ang aming almusal lamang ay kung ano
Pan de sal na simple at walang palaman
Kapeng walang gatas lamang ang kasabay

Kung bakit gano'n lang, di dapat pagtakhan
Ay sadyang matipid ang aming magulang
Di ubos-biyaya kung may tinago man
Ang bukas ang laging pinaghahandaan

At tanda ko pa rin na kapag Deciembre
Sa Divisoria na sila'y namimili
Ng tela, damit at iba pang kalakal
Upang ipamalit ng tag-aning palay

Kaya laging puno yaong aming bangan
May pambentang bigas at panglaman sa tiyan
Hindi man marangya ang hapag kainan
Sumala sa oras, kami'y hindi naman

Noong Second World War, hinuli ng Hapon
Ang aming ama at saka ikinulong
Tumingin sa amin habang wala siya
Ay ang aming ina at wala nang iba

Nagawa niya iyon habang inaalam
Ang aming ama ba'y naroon kung saan
May dalang pagkain na pangtawid-gutom
Para sa 'ming ama na hindi matunton

Ginawa niya iyon lakad-takbo lamang
Sa panahong iyon na walang sasakyan
Hindi iniinda ang init ng araw
Ng tungkol kay ama'y makabalita lang

Ang pasasalamat namin ay sa Diyos
Nang higit sa isa, dalawang linggo halos
Ang aming ama ay bigla lang sumipot
Yayat na katawan may sugat at galos

Ikinuwento niya hirap na sinapit
Sa kamay ng mga sakang na pa'y singkit
Dahil daw sa gutom at matinding uhaw
Sila'y nagsiinom sa isang 'dirty' bowl

Sa bawat pamilya ay may'rong bayani
Na ng karangalan ay dapat umani
Sila'y walang iba kundi ang magulang
Na dapat mahalin at ating igalang

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Larong Trumpo

Ang laro sa trumpo na inabutan ko
Sa barrio namin ang ngalan ay Pandiego
Ang tamang spelling at talagang tawag
Ay hindi ko alam, hindi ko matiyak
Ngunit aking alam ang alituntunin
Kung p'anong ang laro ay dapat na gawin
Sila sa inyo ko'y iisa-isahin

Sa lupa'y guguhit ng isang bilog muna
Na ang diametro'y mga isang yarda
Guguhit ng ekis sa gitna at loob
Ang crossing ng ekis ay siyang centerpoint
Ng mga player ay siyang patatamaan
Ang mano't ang taya saka malalaman

Sa rules ng manuhan, kami ay strikto
Di komo malapit ang tama ng pako
Ikaw na'y di taya, ikaw na ay mano
Dapat umiikot, buhay ang iyong trumpo
At kelangang ito pa ay masate mo
Dahil pag nalaglag, ikaw din ay talo

Mayroon kaming rules na taya ang kulelat
Ang lahat ay buhay at titirang lahat
Nagsosolong taya ng kotong ay tadtad
Pero di tatagal, taya'y dumadami
Namatay sa loob, hindi nakasikad'
Di nakamaniola, kaya'y di nasate

Para ang laro ay parehas at timbang
Hinahati namin ang patay at buhay
O dami ng taya at ng tumitira
Kung ito ay gawin, nami'y paano ba
Kung apat ang player 'taya' ang dalawang
pinakakulelat, dalawang mano'y 'tira'

Ang mga trumpo na taya at 'patay' na
Ng mga 'buhay' silay tinitira
Trumpong nakataya kapag napakuan
Ito'y 'nakotongan' kung aming bansagan
Pag ang tayang trumpo'y natuklap, natapyas
'Nasiklatan' naman naming tinatawag

Trumpong itinira, pag hindi umikot
Iyon na ay patay, taya na sa loob
Trumpong di umikot, pero me nagalaw
Na trumpo na taya, siya pa rin ay buhay
Puwedeng muli't ulit siya ay tumira
Iyon ang tinatawag namin na 'maniola'
Ang trumpong nabuhay sa labas ng guhit
Pag di mo nasate, ikaw na rin ay 'dead'

Pag ang iyong trumpo'y sa loob umikot
Di puwedeng galawin habang nasa loob
Di puwedeng satihin, di puwedeng akayin
Kanyang pagkamatay ay dapat hintayin
Kapag namatay ay sa loob hindi dapat
Kelangang sa labas siya ay makasikad

Ang aming parusa sa mga talunan
Sa pako ang trumpo nila'y tatalian
Sa pako ng trumpo ng mga nanalo
Doon ihahampas, 'Batbatan' ay ito.

Ang aming parusa sa mga talunan
Sa pako ang trumpo nila'y tatalian
Saka ihahampas sa pako ng trumpo
Ng mga kalaro na siyang panalo
Hindi mawawala siyempre ang kantiyawan
'Ay! Kawawa naman! Siya ay NABATBATAN! '

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Man's Best Friend

Nang ako'y bata pa'y nagtataka ako
Kung bakit lagi nang may ulol na aso
Ito ay hinahabol ng mga tao
May dalang pamalo na kahoy o tubo
Kahit makarating pa sa ibang barrio

Kaming mga bata ay takut na takot
Di namin malaman kung saan susuot
Malamang sa hindi, aso'y mamamatay
Dahil ng tao siya'y hindi tatantanan
Kahit makarating sila saan pa man
Sa ilog, sa bukid, at sa kasukalan

Ang nagsisihabol kapag napagod na
Sila na'y hihinto, di na hahabol pa
Ang magpapatuloy naman sa paghabol
Taong barrio kung saan aso'y napasuong

Hindi naman kaya napagkamalan lang
Ang pobreng asong di makapangatwiran
Nakita lamang ang tumutulong laway
O bahag ang buntot, yon na ay dahilan
Na ang kawawang aso na ay madeklara
Na ulol kahit na hindi naman siya
Natural lamang para sa isang aso
Na bahag ang buntot kapag dumadayo
Laway na natulo ay di laging tanda
Na ang isang aso'y nauulol na nga

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Lando

Wag kang mabahala may nagbabantay sa dilim
Nakaabang sa sulok at may hawak na patalim
Di ka hahayaan na muli pang masaktan
Wag ka nang matakot sa dilim

Ito ay kwentong hango na galing sa dalawang taong
Nagmamahalan ng tunay ang ngala'y Elsa at Lando
At kahit parang pagkakataon ay nakakandado
Dahil magkalayo ang uri ng buhay ang estado
Ng buhay ni Lando ay di nalalayo sa marami
Sinunog ng araw ang kulay ng balat at marami
Ng galon ng pawis ang kanyang naidilig sa lupa
Upang ang gutom ay di na masuklian pa ng luha
Habang ang babaeng kanyang minamahal ay sagana
Ngunit kabilang sa pamilya na di alintanang
Makipagkapwa-tao sa mga tulad niyang dukha
Gayon pa ma'y patuloy ang pagmamahal na pinula ng pagibig

Repeat Chorus

Kahit na ano pang bagay ang pilit na ihadlang
Sino man ay walang makakapigil sa paghakbang
Ng mga paa na ang nais ay marating ang ligaya
Niyayang magtanan di nag-atubili na sumama
Hawak ang pangarap at pangako sa isa't isa
Nagpakalayo-layo di namuhay na may kaba
Dahil alam nila na sa bawa't isa'y nakalaan
At ang pagmamahalan tangi nilang sinasandalan
Wala ng ibang bagay pa silang mahihiling
Kundi isang pamilya sa loob ng apat na dingding
At isang bubong na maaaring tawaging tahanan
Bakit may pangit na kabanatang kailangang daanan pa

Repeat Chorus

Isang gabi na Huwebes lumubog na ang araw
Doon tayo magkita pasalubong ko'y siopao
Upang ating paghatian pagdating ng hapunan
Meron palang nakaabang sa amin na kamalasan
Eskinita sa Ermita may sumaksak kay Elsa
Sa tagiliran isang makalawang na lanseta
Ang gamit upang makuha lang ang kanyang pitaka
Kami'y mahirap lamang bakit di na siya naawa
Hindi ko naabutang buhay ang aking mahal
At hanggang sa huling hantungan ay nagdarasal
Bakit po bakit po ang laging lumalabas
Sa ‘king bibig palaboy-laboy ni walang landas
Akong sinusunod baliw sa mata ng marami
Siguro nga di ko na kilala aking sarili
Pangala'y taong grasa may patalim na gamit
At ang tanging alam ay isang malungkot na awit
At ang sabi…

Repeat Chorus

Wag ka nang matakot sa dilim…

poem by Sirius White
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Ang Thinker In Rodin

Wala ko’y katungod
Nga manaway nga
Ang Thinker ni Rodin
Sa una nakong tan-aw
Mora bayag wrestler
Nga wala kabayad
Sa iyang utang.

Naglibog ko ngano ba
Nga huboan pa ang tawo
Aron ingnon nga siya diay
Dili bogo, nga siya kabalo
Sab diay maghunahuna
Sa iyang kahimtang.

Nganong gitago niya
Ang iyang kinatawo
Nga giutgan sa mga nindot
Usab nga nanan-aw niya
Samtang siya
Nagpakaron-ingnon
Nga naghinuktok
Sa iyang gilingkoran
Nga bato nga morag walay
Gibati bisag gamay na lang
Nga kaulaw, o bisan
Pagpangihat nga siya
Sa tinuod lang
Ulagan usab.

poem by Ric S. Bastasa
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Ang Locket ni Inay

Ang locket ni Inay, ginto't kumikinang
Ay aking kinuha sa kanyang lagayan
Ito'y nilagyan ko ng litrato ni 'sweet'
At sa aking leeg, agad isinabit

Ang aking kwintas ay nakita ni mahal
At ang kanyang tanong, 'Saan ba galing 'yan? ?
Yan ba'y binili mo o merong nagbigay? '
''Di ko 'to binili, bigay 'to ni Inay.
At ang litrato mo'y dito daw ilagay
Sagisag ng tunay ko na pagmamahal.'

'Ay ang ganda naman, puwede bang makita? '
'Aba'y puwedeng-puwede, siyempre, mahal kita.'

Nakita ni mahal ang kanyang larawan
At kilig na kilig, ako'y hinalikan
Kasabay ang sabing 'Ay! Ang sweet mo naman! '

Ngitngit ni Bathala, locket, nabitawan
Bumagsak at ang lihim ko'y sumamburay
Litrato sa locket pala'y tatlong suson
Siyempre ang kay mahal sa ibabaw nar'on
Dahil siya ang aking kaharap ko noon

'Imbi! Palamara! Sukab! Talipandas! '
Ang sabi ni mahal, mata'y nagniningas
'De locket-locket pa ay three-timer naman!
Puso nama'y taksil pa at salawahan! '

'Isa kang hunyango, nag-iibang-kulay
Kung sino'ng kaharap ay siyang minamahal! '
'Mahal, patawad na, ako'y nagsisisi
Sa aking ginawang sa 'yo'y pang-oonse.'

'Eto ang sa iyo! ' (PAK) 'Naku po! Aray! '
Yan ang kasaysayan ng locket ni Inay.
At malaking bukol, nasa aking ulo
Na dahil sa locket at pagka-chickboy ko
'Aruy! Aruy! Aruy! ' ay aking natamo

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Tan-awon Lang Ang Moabot

Ang kagahapon nakita niya
Sa gamayng bata. Malipayon
Nga nanghingugmo sa sanga
Sa punoan sa balimbing

Samtang ang iyang nanay
Namilo sa iyang mga habol
Ug nanawag alang sa sayo
Nga pangaligo sa atabay.

Gahi'g ulo ang iyang kagahapon.
Ug nahulog siya kuyog sa nabali
Nga sanga sa gabok nga balimbing.
Nasamad. Nakuyapan. Nawala.

Sa iyang pagmata, wala na
Iyang nanay. Karon, siya
Mitutok sa kalsada paingon
Sa iyang padulngan.

Gikapoy na siya. Nagpungko sa
Daplin sa karsada. Naglantaw sa
Nanglabay. Nagpakahilom.
Nanghingugmo.Walay kabalaka.

Walay kahadlok. Kon kinsa kadtong
Moabot, dili na siya mangutana.
Kon kinsa ug unsay iyang tuyo.
Ug kon kinsay mopahawa.

poem by Ric S. Bastasa
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Magbabalik Din - ang anak ng bayan

Ang anak ng Bayan
saan mang panig
ng mundo makarating
gaano man kalayo
sa lupang
kanyang sinilangan
siya ay magbabalik.

Kung sakali mang
siya'y mabigo
at sa lupang sinilangan
ay hindi makabalik
asahan mo
kabilang sa kanyang yaman
ay mga bagay
na puno ng alaala
ng lupang
kanyang sinilangan.

poem by Marites C. Cayetano
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Domestic Hero

Kuskos dito, kusot doon
Pantahanang katulong kanyang propesyon
Mababa man uri ng trabaho
Kalidad naman hatid na serbisyo.

Sa oras ng kanyang pahinga't pag-iisa
Tahimik lang habang pumapatak ang luha
Pagkat kanyang pamilya'y naaalala
Sa kahirapa'y nais makaraos kaya tinitiis pangungulila.

Sa oras ng sahuran
Siya'y nasisiyahan sa pagtanggap ng pinagpaguran
Na kahit sa bulsa'y wala nang matitira
Handang magtiis maibigay lamang pangangailangan ng pamilya.

Domestic Helper ang bansag sa kanya
Alilang dukha, taong mababa turing man ng iba
Ngunit siya'y Domestic Hero sa sariling bansa't pamilya
Dahil sakripisyo'y di matatawaran, di matutumbasan anumang halaga.

poem by Catherine Agunat
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Nasaan ang Puso ko

Isang umaga no'n, ako ay nagising
Na ang aking puso ay wala sa akin
Kahit anong hanap ay di ko makita
Siya ba ay naligaw, kung saan napunta

Ang ilang babae ay aking tinanong
Kung ang puso ko ba'y sa kanya naroon
Hindi maliwanag ang kanilang tugon
Baka daw ang puso ko'y naglilimayon

Sa kahahanap ay ako'y napagod na
Talagang hindi ko makita sa iba
Siya ba'y na kay Barang o na kay Kulasa
Wala pala doon, nasa kay Violeta

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Pamamaril

PAMAMARIL

Pamamaril ng isda ay maaring gawin
Sa pamamagitan ng baril na de hangin
O ng de pulbura, low or high caliber
At saan ba ito puwedeng isagawa
Maaring sa ilog, sa look o sapa
Any body of water na mayroong isda

Nang ang tilapia ay di pa dumadating
Palagi nang dalag ang siyang nababaril
Para ang hunter ay di kita ng isda
Ng camouflage or blind, siya ay gumagawa
Sa tibag, sa puno, siya ay pumupuwesto
Minsan ay sa tiyakad na ang paa'y tatlo

Ang dalag kahit na hindi tamaan mo
Ng dahil sa shockwave siya ay nahihilo
Bago magkamalay dapat damputin na
Kung lalim ang tubig ay sisisirin pa
Mayro'ng disadvantage, ang resulta'y pasma
Kay tagal na bilad, biglang lulublob pa

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Ang Mananayaw

Ang mananayaw
dati kong hinangaan
sa tikas ng kanyang tindig
at sa mukhang nakapagpahayag
ng iba't-ibang damdamin
sa bawat musikang
kanyang sinayaw
ay di ko mapagabanan
ang animo'y magnetong humigop
sa aking katauhan
upang siya'y pagmasdan
sa bawat niyang sayaw.

Ang mananayaw
sa drogang, sa una'y tikim lang
ay nalulong
at kanyang mga sayaw
sa unang hithit ng droga'y
lalong naging madamdamin
ngunit kalaunan
nawala sa tiyempo
at kanyang mukha
ay naging animo'y
blangkong papel.

Ang mananayaw
sa droga'y nalulong
ngayo'y nasa munti
at kinabukasa'y
di tiyak.

Ang mananayaw
dati kong hinangaan
at muli kong hahangaan
kapag kanyang buhay
ay kanyang maisayaw
ng may damdamin
ng nasa tiyempo
...balang araw.

poem by Marites C. Cayetano
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Ang Puno, Ang Baging at Ang Damo

Ang sabi ng puno sa mababang damo
Hanggang diyan ka lang ba sa may paanan ko
Tumulad ka sa akin, matikas ang tindig
Kaya kong abutin, mataas na langit

Oo nga, oo nga, sabi nitong baging
Bakit ba hindi ka tumulad sa amin
Mataas ang tindig, malayo ang tingin
Mataas na langit ay kayang abutin

Ayokong sa iyo, puno ay tumulad
Pagkat tanda ko pa ang sabi ng lahat
Kung ano ang taas ng iyong paglipad
Ay siya ring lagapak pag ika'y bumagsak

Sa iyo naman baging, ang masasabi ko
Ayokong parisan ang isang tulad mo
Nakatayo ka nga'y nakasandig lamang
Sa sariling tatag, wala kundi hiram
Sa mundo ng tao'y, dami mong kawangis
Ayaw na mababa, ayaw na maliit
Kahit na sa sanga, kahit na sa siit
Huwag lang matapakan, pilit kumakapit

At sa iyo puno, sa 'kin makinig ka
Sa mga tao ay dami mong kapara
Ang mga mahina, ang mga maliit
Sa 'yong kapakanan iyong ginagamit
Meron ka nang dahon ay nanghihiram pa
Ng lilim sa baging, ginagamit mo siya
Para magmukha kang malago't mayabong
Ganoong kokonti lang ang iyong dahon

Lumakas ang hangin, dumating ang unos
Puno ay nabuwal, baging ay nalagot
Sa ilalim ng araw sila ay natuyot
Damo ay buhay pa at sariwang lubos

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!