En.Citatepedia^®.ro

Sa May Dagat

Mga halakhak
kaunting bangayan
maya't-maya'y luha
muli'y, mga halakhak...

Sa may dagat
naruon ang mga alaala ng pamilyang
patuloy na nagbabago
mga bata'y lumalaki
ama't-inang puti ng buhok
ay dumarami.

Ang dagat
sa tuwina'y saksi
ng pagmamahalan at pag-aalitan
ng pamilyang malapit
minsa'y malayo
at sa kanilang mga puso
ay kanya-kanyang tuwa
at kanya-kanyang pighati.

Sa may dagat
hangin doon ay kaysarap langhapin.

Sa may dagat...
aah, kung takbo ng buhay
ay hawak ko lang.

poem by Marites C. Cayetano
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Ang Matanda Sa Munting Dampa Sa Gitna Ng Mga Puno Ng Bayabas

Doon sa munting dampa
sa gitna ng mga puno ng bayabas
nakatira ang isang matandang
walang makapagsabi
kung lalaki o babae.

Mula sa malayo'y
tanging maputi niyang buhok
ang aking natanaw
dahil sa mga kahoy na bakod
na nakapalibot
sa kanyang munting paraiso.

Kanyang kuwento'y
di ko gaanong narinig
sapagkat sa mga kapitbahay
siya'y walang ugnay
tanging alam ng lahat
siya'y nag-iisa't matagal na doon
at baka pa nga daw aswang
kaya't sa kanya'y
walang nagtangkang lumapit.

Sa gabi'y
tanging liwanag niya'y
lamparang hindi man kasing liwanag
ng bombilyang aming gamit
kapag yao'y aking natanaw
naruon ang init
at hindi ang panglaw.

Ang matanda sa munting dampa
sa gitna ng mga puno ng bayabas
sa kanya ako'y naninibugho
sa buhay niyang datapwat aba
sa paningin ng marami
ay malayo sa ingay ng mundo
malayo sa nakakasilaw
na mandarayang liwanag
ng mundo.

Subalit,
sa luho, luha at tuwang
aking natikman
kasama ng mga kaibigan at pamilya
natitiyak kong aking buhay
kailanma'y di maging tulad
ng kanya.

poem by Marites C. Cayetano
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Lunti

Kapirasong pangarap
ang tanging dala-dala
sa ibayong dagat
duo'y napadpad.

Bakit nga ba
kailangan pang lumisan
gayung
may lunti din naman
sa pinagmulan.

Aah,
ang lunti doon
ay di ko pag-aari
hanggang tingin lamang
at hindi malapitan.

Ano nga ba
sa akin ang saysay
ng mga lunti doon
kung kahit sa gilid nito'y
di rin lang naman
makakaapak.

Sa ibayong dagat....
taglay ko'y
kapirasong pangarap
baka sakaling doon
bukod sa lunti
ay may kulay pa
ng bahaghari.

poem by Marites C. Cayetano
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Patawad

Marami nang taon ang nakakalipas
Nang ng isang dilag pansin mo'y natawag
Ang kutis at tindig niya ay katamtaman
Di man pambihira ang niya'y kagandahan
Maayos ang kilos, maganda'ng ugali
Kaya ang puso mo'y kanyang nabighani

Simula noon ay iyo nang ninais
Na ang damdamin mo'y maipahiwatig
Sa isang sulat ay iyong naihatid
Ang tinataglay mong lihim na pag-ibig
Kinabukasan ang sulat mo'y sinagot
Ika'y nasiyahan, gumaan ang loob
Ikaw ay binigyan niya ng pag-asa
Mula noon ikaw ay laging masaya

Ang iyong pag-ibig ay kanyang tinanggap
Pagmamahalan ninyo'y sumibol agad
Kayo'y nagsumpaan na magmamahalan
Sa simula't hanggang magpakailanman

Mga araw na sa inyo'y namagitan
Ay alaalang kay tamis na balikan
Paggawa ng parol, magkatulong kayo
Pag may simbang gabi't malapit na'ng pasko
Kapag simbang gabi, kayo'y magkasabay
At naglalakad na magkahawak-kamay
At kapag sa ilog siya'y naglalaba
Ika'y nakabantay, minamasdan siya

Ngunit bakit gano'n, hindi natagalan
Puso mo'y nalihis, ng landas naligaw
Sukdulang naapi ang kanyang pag-ibig
Nang sa ibang dilag ikaw ay naakit
Labis sa kamay mo, puso niya'y nasaktan
Ang kanyang pag-ibig, iyong sinuklian
Ng di pag-ibig din kundi kataksilan

Ang mga palad mo'y may bahid ng dugo
Ng kanyang naluray, nadurog na puso
Ng sariling budhi ika'y binagabag
Sa kanya ikaw ay labis na nahabag
Huli't walang silbi, magsisi man ikaw
Sa ibang babae ikaw na ay kasal
Na higit sa lahat ay iyong minahal

Sa iyong buhay ay merong mga araw
Na katahimikan ay di mo matagpuan
Dahilan ba'y ano, iyong iniisip
Ikaw ba ay kanya pa na iniibig
O kanyang sinumpang magbata ng sakit

Siya'y nangibang-bansa upang makalimot
At upang mapawi ang sama ng loob
Doon niya nakita, doon nakilala
Lalakeng kapalit mo sa puso niya
Iyon ba ay iyong dapat ikagalak
Ibig sabihin ba'y ika'y napatawad
Sa salang ginawa mo't iyong ginanap
Na iwanan siyang ang puso ay wasak
Sa tanong na ito'y sino ang sasagot
Wala kundi siya at Panginoong Diyos

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Ang Pintor

Sa Pintor
ang langit ay nagkakulay
ang dagat ay nagkakulay
pati na rin ang bundok
at kapatagan.

Sa pintor
ang mga rosas
ay may iba't-ibang kulay
pati na rin ang mga ibon
at mga hayop sa bukid.

Sa Pintor
maging ang buhay ko
ay nagkakulay.

Subalit,
sa Pintor
wala pang sinuman
ang nakakakita.

Ang Pintor...
tunay na kulay ng kanyang buhay
sino....
ang makakapagpinta.

poem by Marites C. Cayetano
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Kon Unsa Ang Panganod Sa Adlaw

Baliwala sa adlaw ang panganod
Busa ang panganod nakighinabi

Sa hangin. Gitayhop kini padulong
Sa bukid. Giabog kini paingon sa
Dagat ug mga suba. Sa kaguol

Sa panganod, nakigdula siya
Sa bukid, sa suba ug dagat. Wala
Damha, nanamkon siya ug

Nanganak og ulan. Nagpista
Ang bukid sa pagbukhad sa kabulakan,
Sa pagpamunga sa kakahoyan,

Ug ang dagat ug suba nagpadaghanay
Sa ilang mga isda ug suwaki.Nagmahay
Ang panganod sa iyang gidangatan.

Nag-inusara sa gabii ug nakighinabi
Sa takdol nga bulan nga nanglingla
Ang kahayag kay anggid-anggid ra

Sa adlaw nga iyang gimahal.
Naburos ang panganod ug nanganak
Ug daghang mga bitoon. Pagkaugma

Nagpalutawlutaw siya sa atubangan s
Sa gihigugmang Adlaw.Wala na
Sa kaugalingon. Walay kalibotan

Kon asa siya paingon. Gianod-anod
Sa pagtamay sa hangin. Baliewala lang
Sa iyang gihigugmang Adlaw.

Intawon pagkasakit sa nahitabo
Sa panganod. Nahisama siya kanako.

poem by Ric S. Bastasa
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Domestic Hero

Kuskos dito, kusot doon
Pantahanang katulong kanyang propesyon
Mababa man uri ng trabaho
Kalidad naman hatid na serbisyo.

Sa oras ng kanyang pahinga't pag-iisa
Tahimik lang habang pumapatak ang luha
Pagkat kanyang pamilya'y naaalala
Sa kahirapa'y nais makaraos kaya tinitiis pangungulila.

Sa oras ng sahuran
Siya'y nasisiyahan sa pagtanggap ng pinagpaguran
Na kahit sa bulsa'y wala nang matitira
Handang magtiis maibigay lamang pangangailangan ng pamilya.

Domestic Helper ang bansag sa kanya
Alilang dukha, taong mababa turing man ng iba
Ngunit siya'y Domestic Hero sa sariling bansa't pamilya
Dahil sakripisyo'y di matatawaran, di matutumbasan anumang halaga.

poem by Catherine Agunat
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Nasaan ang Puso ko

Isang umaga no'n, ako ay nagising
Na ang aking puso ay wala sa akin
Kahit anong hanap ay di ko makita
Siya ba ay naligaw, kung saan napunta

Ang ilang babae ay aking tinanong
Kung ang puso ko ba'y sa kanya naroon
Hindi maliwanag ang kanilang tugon
Baka daw ang puso ko'y naglilimayon

Sa kahahanap ay ako'y napagod na
Talagang hindi ko makita sa iba
Siya ba'y na kay Barang o na kay Kulasa
Wala pala doon, nasa kay Violeta

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Agnosticism

white clouds
searching for
a white dove
on the white
sandy shore

Kalibog

Puti nga panganod
Nangita usa sa
Puti nga salapati
Sa puti nga
Mga balas sa dagat

poem by Ric S. Bastasa
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Ulan sa Buhay

Pagdating nito kung minsan ay sabay-sabay
Na sa pagbuhos ay tila wala nang humpay
Pag labis na dibdibi'y nakakarindi't makakalumbay
Kaliwa't kanan, likura't harapan
Sa dami'y hindi na mawari pasimuno't pinagmumulan.

Tingin ng ibang taong dumaranas
Sila'y sinumpa kaya sa buhay minamalas
Sulirani'y ayaw harapin, damdami'y nagpupumiglas
Hanggang sila'y magiging manhid at puso'y nanigas
Na sa kalauna'y, asal ay mapanibugho't marahas.

Meron ding nagsasabi, sila'y ayos lang
Kabilaan man pagsubok na dinadaanan
Sila pa ri'y nakangiti't sa kapwa'y nakikipagtawanan
Subalit isang araw, sa balita ika'y magugulantang
Si Tarpolanong 'okey lang' pumanaw na't

Ulan sa buhay di na raw nakayanan.
Kung mga ulan sa buhay, ikay nabibigatan
Mga problema't pasani'y dina makayanan
Kay Jesus manalig at ika'y tutulungan
Magtiwa lang sa kanya't di ka pababayaan.

Sa Kanyang mga bisig at kamay
Ika'y magiging matatag at matibay
Tulad ng agila, di mapapagod sa paglipad at pagkampay
Ulan man sa buhay sa pagbuhos wala nang humpay
Hatid ma'y baha, ika'y di matatangay.

poem by Catherine Agunat
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Munting Paraiso

Munting paraiso,
puno ng halakhak
ng mga munting anghel
sa harding kinulayan
ng iba't-ibang kulay
ng mga bukaklak.

Sa gabi'y
ang harana ng ama
sa kanyang gitara,
habang sa mainit
na dibdib ng ina'y
mga munting hilik
ng mga munting anghel.

Munting paraiso,
kailan nga ba huling
nasilayan? ....

Nang ang baya'y sinakop
ng kahirapan
harana ng ama'y
hindi na narinig,
at kasama ng inang
hapo din ang katawan
mga bibig ay nakanganga
sa kanilang pagtulog,
habang ang kanilang
dating mga munting anghel
ay sa lansangan
pagala-gala.

Munting paraiso,
aah, munting paraiso
minsan pa, nais kitang
masilayan.

poem by Marites C. Cayetano
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Hibang Na Pag-ibig

O pag-ibig kailan ka titigil
Mata mo'y buksan at ng iyong mapansin
Mapagsamantalang puso iba ang hangarin
Kahinaan mo ay di dapat gamitin

Isip ay buksan at ng iyong malaman
Ang mali kahit kailanman ay di naging mainam
Pang-unawang kaytagal nang nalalambungan
Maling akala'y dapat ng maparam

Tuna'y ngang pag-ibig ay sadyang wagas
Nguni't paano kung ito'y magamit ng isang ahas
Mapanukso niyang galaw at ng angking tikas
Sa kamandag ng kanyang dila ika'y di makaiwas

Sa isang sulok ng mundo kong tahimik
Ni sa isang saglit di ko naisip
Puso kong sugatan ay iyong masagi
At ang kirot nito ay biglang napawi

Mga sandali ay pinuno mo ng sigla
Kahit sa simula ay may pagdududa
Mata ay ipinikit sa ligayang iyong dala
Kahit puso'y nagtatanong, 'tunay bang talaga'

Ngunit kahit anong tago'y pilit sumisilip
Ang katotohanang ako ay sakdal nagamit
Kahinaan ko ay naging kalasag man din
Ng isang pusong sa palaso'y kumapit

Hanggang kailan iyong itatanggi
Kung patuloy na gagamitin ang pusong api
Tumayo ka at ipagtanggol ang iyong sarili
Kung ang paghatol ko ay pawang mali

Nasaan ang pag-ibig na sa tuwina'y sinasabi
Hanggang sa buka lang ito ng iyong mga labi
Patunay kailanman ay di kayang magawi
Sapagkat puso'y hungkag at iba ang nais

Puso ko'y naninimdim at gusto ng tumigil
Sa pagtibok nito sana'y di ka na hanapin
Sa alaala ko'y pilit kong buburahin
Pagsuyo sa aking lubhang huwad man din

Ilang ulit ko na bang ito'y sinabi
Paulit-ulit lang at di maiwaksi
Pag-ibig ko'y hihintayin na lang matigil
Hanggang puso'y maging manhid
at buhay ay mapawi

poem by Rose de Ramar
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Pagpapahalaga

Sa taong
para sa kanyang sarili'y
buhay niya'y walang halaga,
ang pagpapahalaga
at pagpapadama sa kanyang kahalagahan
ng mga taong nasa kanyang palibot
ang makapagbibigay dugtong
sa kanyang pagnanais
na mabuhay.

poem by Marites C. Cayetano
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Ang Itlog ng Manok

Sa siwang ng sahig, si Totoy nakasilip
Sipong tumutulo, kulapol sa sahig
Umupo, dumapa, tumuwad, tumindig
Merong hinihintay, parang naiinip

Sa kanilang silong, may bigkis ng damo
Pakain ng Tatay niya sa kabayo
Sa gitna ng damo ay mayroong itlog
na butas ang dulo at guwang ang loob
Dating laman noon, wala kahapon pa
Sinipsip ni Totoy ang puti at pula
Pero bakit naro'n, ano ba ang silbi?
Iyon ay decoy lang o isang pangati
Upang ang manok ay umitlog, mawili

Hindi natagalan, may manok na dumating
Titinga-tingala, isang talisain
Ang puso ni Totoy ay biglang pumitlag
Hindi mapakali na tutuwad-tuwad
Sa bigkis ng damo, manok ay umakyat
Kuntentong umupo, kumakakak-kakak
Walang anuano, 'Putak, putak, putak! '
Si Totoy naman ay nanaog kaagad
Kung ano ang bilis ng kanyang pagbaba
Gano'n din pag-akyat na rumaragasa

Eto na, ang kapitbahay ay dumating
Ang napagtanungan ay si Totoy na rin
'Totoy, narinig kong manok ko'y pumutak,
Kanya kayang itlog, saan inilagak? '
'Ay naku po Tiya, hindi ko po alam,
sapagka't ako po ay kagigising lang.'

Neighbor ay umalis, parang nayayamot
Manok niya'y pumutak, pero walang itlog
Ang itlog na paksa't pinag-uusapan
Nandoon sa kalan na at nakasalang
Na para kay Totoy, meryendang malinaw

Ay naku, si Totoy, bata pang maliit
Kapag sa tsibugan talagang matinik
Ang itlog ng manok niyang kapitbahay
Kanyang nilalaga at pinapatulan

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Lando

Wag kang mabahala may nagbabantay sa dilim
Nakaabang sa sulok at may hawak na patalim
Di ka hahayaan na muli pang masaktan
Wag ka nang matakot sa dilim

Ito ay kwentong hango na galing sa dalawang taong
Nagmamahalan ng tunay ang ngala'y Elsa at Lando
At kahit parang pagkakataon ay nakakandado
Dahil magkalayo ang uri ng buhay ang estado
Ng buhay ni Lando ay di nalalayo sa marami
Sinunog ng araw ang kulay ng balat at marami
Ng galon ng pawis ang kanyang naidilig sa lupa
Upang ang gutom ay di na masuklian pa ng luha
Habang ang babaeng kanyang minamahal ay sagana
Ngunit kabilang sa pamilya na di alintanang
Makipagkapwa-tao sa mga tulad niyang dukha
Gayon pa ma'y patuloy ang pagmamahal na pinula ng pagibig

Repeat Chorus

Kahit na ano pang bagay ang pilit na ihadlang
Sino man ay walang makakapigil sa paghakbang
Ng mga paa na ang nais ay marating ang ligaya
Niyayang magtanan di nag-atubili na sumama
Hawak ang pangarap at pangako sa isa't isa
Nagpakalayo-layo di namuhay na may kaba
Dahil alam nila na sa bawa't isa'y nakalaan
At ang pagmamahalan tangi nilang sinasandalan
Wala ng ibang bagay pa silang mahihiling
Kundi isang pamilya sa loob ng apat na dingding
At isang bubong na maaaring tawaging tahanan
Bakit may pangit na kabanatang kailangang daanan pa

Repeat Chorus

Isang gabi na Huwebes lumubog na ang araw
Doon tayo magkita pasalubong ko'y siopao
Upang ating paghatian pagdating ng hapunan
Meron palang nakaabang sa amin na kamalasan
Eskinita sa Ermita may sumaksak kay Elsa
Sa tagiliran isang makalawang na lanseta
Ang gamit upang makuha lang ang kanyang pitaka
Kami'y mahirap lamang bakit di na siya naawa
Hindi ko naabutang buhay ang aking mahal
At hanggang sa huling hantungan ay nagdarasal
Bakit po bakit po ang laging lumalabas
Sa ‘king bibig palaboy-laboy ni walang landas
Akong sinusunod baliw sa mata ng marami
Siguro nga di ko na kilala aking sarili
Pangala'y taong grasa may patalim na gamit
At ang tanging alam ay isang malungkot na awit
At ang sabi…

Repeat Chorus

Wag ka nang matakot sa dilim…

poem by Sirius White
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Ang Mananayaw

Ang mananayaw
dati kong hinangaan
sa tikas ng kanyang tindig
at sa mukhang nakapagpahayag
ng iba't-ibang damdamin
sa bawat musikang
kanyang sinayaw
ay di ko mapagabanan
ang animo'y magnetong humigop
sa aking katauhan
upang siya'y pagmasdan
sa bawat niyang sayaw.

Ang mananayaw
sa drogang, sa una'y tikim lang
ay nalulong
at kanyang mga sayaw
sa unang hithit ng droga'y
lalong naging madamdamin
ngunit kalaunan
nawala sa tiyempo
at kanyang mukha
ay naging animo'y
blangkong papel.

Ang mananayaw
sa droga'y nalulong
ngayo'y nasa munti
at kinabukasa'y
di tiyak.

Ang mananayaw
dati kong hinangaan
at muli kong hahangaan
kapag kanyang buhay
ay kanyang maisayaw
ng may damdamin
ng nasa tiyempo
...balang araw.

poem by Marites C. Cayetano
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Pagmamahal ng Isang Ina

Sa ating buhay ay mayroon pa kaya
Na sa ating ina'y higit pang dakila
Ina na nagtaya ng sariling buhay
Nang sa mundong ito'y tayo ay isilang

No'ng ako ay sanggol, batang maliit pa
Ay alam ni Inay pag ako'y balisa
Siya ay babangon, niya'y aalamin
Kung bakit ganoon, ano ba ang dahil
Kapag nalaman niyang ako'y nagugutom
Niya'y isusubo sa akin ang tsupon
At kapag malamig, ako ay naginaw
Ako'y mababalot ng yakap ni Inay
Kapag merong langgam siya na nakita
Agad papalisin, titirisin niya
Ang lamping nabasa, kanyang inaalis
Ang bago at tuyo kanyang ipapalit

Ako ay lumaki at na ay nag-aral
Siya pa rin ang sa landas ko'y tumatanglaw
Ako'y nagbinata, hanggang maging tao
Siya pa rin ang ilaw at tanging gabay ko
Ganyan kung paano magmahal ang ina
Wala siyang katumbas, walang hihigit pa
Ngayong siya'y malayo, meron akong hiling
Muli, sana siya ay aking makapiling

poem by Pacific Hernandez
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Inang Ibon

Inang ibon
sa di kalayua'y
munti niyang pipit
kanyang pinagmasdan
habang ang mga ito'y
nagsumikap maibuka
kanilang munting pakpak.

Inang ibon
para sa munti niyang mga pipit
walang takot na binabaan
ang kanyang lipad
upang itaboy
palayo sa pugad
isang pusang ligaw
na tila gutom na gutom.

Inang ibon
lumuha din kaya
nang isa niyang pipit
mula sa pugad ay nahulog
at sa mga pangil ng pusa'y
hindi nakaligtas.

poem by Marites C. Cayetano
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Magbabalik Din - ang anak ng bayan

Ang anak ng Bayan
saan mang panig
ng mundo makarating
gaano man kalayo
sa lupang
kanyang sinilangan
siya ay magbabalik.

Kung sakali mang
siya'y mabigo
at sa lupang sinilangan
ay hindi makabalik
asahan mo
kabilang sa kanyang yaman
ay mga bagay
na puno ng alaala
ng lupang
kanyang sinilangan.

poem by Marites C. Cayetano
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Kalbaryo

Kalbaryo
kahit sino ay may dala
sa ayaw at sa gusto mo
kahit ikaw ay may dala.

Iyong kalbaryo
kahit ayaw mo
kailangan mong dalhin
sapagkat ito'y sa iyo
at tanging ikaw lamang
ang makadadala.

Kung sakaling ikaw
ay makaramdam ng pagsuko
iyong alalahanin
si Kristong para sa iyo'y
buhay ay inalay
upang kalbaryong
sa Kanya'y iyong bigay
Kanyang madala
hanggang katapusan.

poem by Marites C. Cayetano
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!

Pahimangno Alang Kanato

Ang unsang parte sa lawas nga dili kuno gamiton
Sa kadugayan sumala sa balaod sa evolution, kini mawala.
Sama sa isda nga milayas sa dagat, nahimo kining tabili.
Ug kadtong mga langgam nga misalom sa dagat, nahimo kining mga pagi.
Ug kadtong mga lumot nga naghandom nga mokiaykiay, nahimong ulod.
Kadtong mga lapu-lapu nga nangambisyon nga makalupad, nawad-an
Sa himbis, gituboan sa mga pako, ug nakalupad sa mga panganod.
Ug busa kita kunong mga tao, maglakaw gayod, kay basin mawala ang atong mga Tiil. Dili magtinapolan ug magsigig sakay o pabug-at sa uban. Kay basin mahimo Kitang mga yugo sa kabaw, o dili ba maupok ang atong mga tiil
Ug mahimong puro sampot na lang. Labaw sa tanan, dili kita
Mag-undang ug hunahuna kay basin ang atong utok. Mokubol ug mahimong
Mga bato daplin sa suba nga labyanan na lamang sa mga tubig ug lingkoran,
Id-iranan na lang sa mga lubot sa mga walay kasilyas.

poem by Ric S. Bastasa
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!