Kermislol
Slonzige smalle sletjes
eten gezamenlijk
wentelteefjes
schuimbekkend
van zachte warme kroketjes.
Slenterend langs suikerspinnen
kletsen ze bleu
koketterend
voor zich weg,
voor de vuist,
de witte puist
of wat niet nog meer
een ciste op rechterbil.
Ze wiebelen ook
zo onrustig heen
en weer en heen
nog een keer.
Jonge heren,
knickerbockers
broeken
en t-shirts zoeken
met vette smoeltjes
en te vette kuiven
naar tattooknietjes
en bling-bling brillen
die van rode lichtjes
gillen en groen en oranje
wat een franje,
draaien dol.
En allerkleinst
al bungeejumpend,
op ponietjes
vol van vreugde,
er is weer
kermis lol
en pa en ma
weer eens hand in hand
een biertje in blik
en schik
in kermisland. 19-08-2012 Madrason
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Related quotes
Van Vrijheid die Moest
Vrijheid als juk
loopt steeds weer stuk,
het wordt op den duur
censuur voor dictatuur.
Het is verworden tot
ruilmiddel, pecunia, Lot,
markt van vraag en aanbod,
Gouden kalf zonder God.
Schaarste waarvoor gevochten,
zoekend naar ver-gezochten.
Vrijheid als schaarste goed
gepepert in intollerantie,
catwalk voor egocentristen
of de Verloren Generatie
niets voor pessimisten.
Vrijheid een prestatie?
Vrijheid dat kun je niet doen
je koopt het ook niet voor wat poen,
met knie-en die knikken
of spieren die verschrikken.
Als je denkt er van te hebben
lijkt ze steeds weer weg te ebben.
Vrijheid als juk voor Geluk
loopt op zichzelf steeds stuk.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Brief aan alle Ministers
Brief aan alle Ministers
De geschiedenis herhaalt zich weer,
kogels die de vrijheid belogen.
Vogels die als Auguren vlogen
Kwamen bedrogen op de bodem neer.
Als noestige knoestige oesters
van jeugdig verlangen.
Als bonte Madrillenbillen
met bloempjes behangen.
50 meter ver reiken de dijken,
ze bezwijken reeds onder de lijken.
NIet alle Maoïsten houden van China,
niet allen ontweken het 'Ratatatata'.
Moet ik nu lachen of huilen,
moet ik nu vluchten of schuilen!
Wat moet ik nu nog doen
met een hart vol van angst?
Die voor dat beetje poen
lijkt op een snelle vangst.
'Wat? ', is mijn hart dat nog vol hoop,
voor angst en wisselgeld te koop?
Kogels die de vrijheid belogen,
vogels die als Auguren vlogen.
De geschiedenis herhaalt zich weer:
'Beste' ministers, Lieg niet meer! !
Voor ieder mens, die 'ooit' een Vluchteling!
Madrason 23-03-2011
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Vrome Baker Praatjes
De herder van de Heer
hij is er weer,
de herfst is
genaderd
en zijn
hoed
goed bebladerd.
Meneer Jan
praat met iedereen
en legt zijn
hoofd te luister,
past oren,
meneer
pastoor
geeft alle dag
handen, monden,
ogen en voeten.
Hij wandelt rustig door
ja heel de straat
neemt braaf
voor hem zijn
of haar
hoedje af.
De bakerpraatjes
hoort hij graag
want God vult
middels hem
de praatjes
niet de gaatjes.
Coppens'koorbanken,
de biechtzetels
ze staan weer klaar,
"zeg, zeg eens, zijn
die praatjes waar;
heeft Jan van ons Marie
of Mien van ons Jan
en die of wie,
de geest ontvangen! ? "
Zonder zich te schamen
"Ja" en "Amen! ".
"Drie weesgegroetjes
en een Ave Marie
en ge hoeft weer
om niets meer
te bangen! "
23-09-2012 Madrason
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Naar Hondjes kijken.
Naar Hondjes kijken.
Ik kijk heel vaak langs
mooie meisjes heen
naar hun te kleine hondjes,
blaf niet graag te modieus
en val niet voor een blondje
die haar sigarettenrook
verblaast in menig rondje.
Knuffel dan graag door hun haar
en stoei er even heerlijk mee
loop door langszij al het gestaar
van de mannenogen zee
die allen staarden naar haar.....
Ik sloeg eens stoutmoedig en ter troost
een arm om arme kroost,
verbrak het geparasiteer;
eensklaps sloegen de ogen neer
en enige wang die bloosde bang.
van menig schelend'heer'
En 'pats' plots kreeg ik een klap
hard midden in mijn gezicht
de mannen lachten gemeen
het hondje plaste tegen mijn been.
Wat een grap en dat midden in de regen
, ik kan er niet meer tegen.
Ik kijk heel vaak
langs mooie meisjes heen
naar hun te kleine hondjes.
Madrason 19-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Ik tracht te zijn
Ik tracht te zijn
Ik tracht te zijn als
het ruisen der blaadren
op een zoele zomernacht
wiegend op de golven van
strelende geesteshanden
een insect gedragen door
de wind als kind
der natuur
zo puur
maar helaas
ik ben een kaaskop
met heel wat gewicht
zit vaak in andermans licht
en voel me uit de toon
bij zoveel valse noten
en borrelhapjes gepalaver
och was ik toch een pillendraaier
of een vier keer klaver
dan had ik nog ronduit een doel
maar ik denk dus ik ben
een cliënt van de psychiater
die me weer op het padje
draaien zal zodat het-
geen dat weer rollen moet
dat dan ook doet
zoals men dat verwacht
ik ben als mens dus
niet de pillen waard
die ik moet draaien
voor de Waard
een G.I *
of T.B.Ser **
of minder nog dan meer
ik ben een ééndagsvlieg
die ná 2 minuten leven
al blijft kleven aan
te hete teer.
Madrason 29 04 2009 met dank aan Willem
* Governmental Issue, overheids sujet of objekt der overheid
** Ter Beschikkinggestelde van de Staat
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
In de schaduwranden van het licht.
In de schaduwranden
van het licht.
Voor hen die nooit een lied
gezongen,
voor hen die nooit een
woord gelezen,
voor hen die nooit een doek
hebben beschilderd,
ze lieten werelden in zich
besloten,
werelden waarvan we
mede genoten,
zongen ze niet onder
de regen zacht een lied,
gaven ze niet bij 't ochtend gloren
thee aan bed
met mandarijntjes toe
alsof opnieuw geboren,
zij hebben niet de moed
der grote namen nodig
om ze te gedenken,
ze leven voort in elke twijg
in alle stille wenken,
in Salomonsgezangen
en ook in het gezwijg
klinken ze zeker door,
in een Rilke herdenkingskoor
achter de satijnen
gordijnen van Hafiz,
of uit de stille handen
van een vluchteling
na het verbranden
stijgen ze op
in kleine dwarrelkringen,
hoor ze zingen
voor hen die nooit een lied
bezongen,
ik ken niet hun gezicht,
maar in de vele
vitrines van het leven
herken ik hun gedicht,
pak ik de lans weer op
en stop pas dan als
samen we bekennen
dat wij ze voortaan vaker
zullen zoeken
in de schaduwranden
van het licht.
Madrason 09-072012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Een beetje mens zijn
Wat is dat beschaving
dat 'ikkeikkeikkeikke'
dat niet eens meer spreken kan
maar met geweld alles neemt van
zonder te vragen van wie
en zonder waarvoor
en zonder waarom.
Ik ben een worm
die wordt begraven
in een mesthoop van
normen en waarden,
nee wormen en maden.
In de shit moet ik woelen
om te mogen leven
en me thuis te voelen
tussen al dat gewurm
om de hete brei heen.
Er is niet veel voor nodig
om overbodig
of nog
van enige waarde,
mest voor aarde te zijn.
In een schoon huis kan men
ook een zwijn zijn
al leest men de Koran
of doet aan Ramadan,
gaat naar de kerk
om knapen te schenden.
Er is veel nodig om
een beetje mens,
een wurmpje
met een wens
te zijn.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Mama Weer All Crazee Now
Mama Weer All Crazee Now" as recorded by
Quiet Riot
Ma-mamma Weer all crazee now Ma-ma-mama Weer all crazee now
I don't want to drink my whiskey like you do
I don't need to spend my money But still do
PRECHORUS:
Don't stop now Come on Another drop now So come on
I don't lie now Come on That's right That's right
CHORUS:
I say Ma-mama Weer all crazee now
Ma-ma-mama Weer all crazee now
And you told me Fooled me
That you don't want to hurt me But you lied
And you tease me And all my ladies desert me I'm gonna get 'em back
PRECHORUS:
CHORUS:
Get crazee
SOLO
I SAY Ma-mama Weer all crazee now Ma-mama Weer all crazee now
Ma-mama Weer all crazee now
MAMA MAMA MAMA WEER ALL CRAZEE NOW Get crazy with me
MA-MAMA WEER ALL CRAZEE NOW Come on I'm going crazy Help me
MA-MAMA WEER ALL CRAZEE NOW Wild and crazy
I SAID Mama Mama Mama Weer all crazee
I SAID Mama Mama Mama Weer all crazee now
--Scribe
song performed by by Quiet Riot
Submitted by Lucian Velea
Vote! | Copy!
Ontluisterend
Kom je in
een sfeer van licht
en versta je
het gedicht,
kunt de muziek al
horen spelen,
zit zelf in de band
die als geen ander kent
wat valt te delen.
Dan snaar de woorden maar,
bedaar de moordenaar,
verklaar de klank voor-waar.
Laat door de nauwe spleten
van de angst een spiegel klaar
voor hen die willen weten.
Deel het vibrato
langs kwatrijnen
of langs quadrofonen,
wees een falsetto of zo
die plots weer zal verdwijnen
in kwijnende tonen.
Spuug muren vol van oker
langs je handen,
en ben de joker
op te hete stranden,
de regenboog voor
tante Door
Ja grijp de luit,
gooi het eruit,
voordat het zal
verbranden.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Steeds de fopspeen stoppen
Steeds de fopspeen stoppen
Bij gebrek aan gelust-stelling
kom ik niet aan mijn krachten,
mis ik steeds meer de momemten
waarin ik de zon kan betrachten
Aton, Amor, Ozon, Adore
ik verbrand door gebrek aan
tedere pigmenten,
roze krenten
die mijn honger
stopten en mijn dorst
verlevendigden in antwoord,
en in plaats van te schreeuwen
had ik leren zingen
maar nu moet ik
mezelf steeds meer bedwingen
in plastic porno fragmenten
want met lauwe plastic doppen
mocht ik schuimend
steeds de fopspeen stoppen,
steeds de fopspeen foppen
in haar gulzigheid.
Bij gebrek aan geluststelling
mis ik de geruststelling
van een hele grote vraag
of ik er wel mag zijn,
deed de tepel soms te pijn
werd je chagrijn
van volle borsten
of bang voor decadentie,
had ik gewoon vette pech
daar je pijn had 'toe zeg'
of je me nooit had mogen krijgen.
Vergeef me mijn gezeur
het leven stelt teleur
ik weet niet 'hoe' verwoord
moet het prangende
verlangen naar een antwoord,
ik wil niet altijd maar
een ondankbaar
kind zijn en voor jouw smart blind zijn? ! .
Madrason 03-08-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Dromen van identiteit
Dromen van identiteit
Over de emancipatie,
mannen die feminiseren,
vrouwen met vierkante kin.
Daar ligt de frustratie,
dat we er niets van leren,
dus lever haar snel maar weer in.
Haar haren zijn nog even schoon,
haar benen even lang,
haar stem de verleiding van kwaad.
Hij werkt steeds harder voor zijn loon
hobbelt heen achter haar gezang
dat hij diep van binnen haat.
In de antieke wereld had je nog
kerels En Amazonen.
In het Oostblok grote dichteressen
in Holland Dolle Mina met bovendien Rooie Sien
; nu heb je 'Krijg nou tieten! ' grieten.
We maken er een Breijtje van,
kinderen raken het kwijt
dromend van Identiteit.
Over de emancipatie,
mannen die feminiseren,
vrouwen met vierkante kin.
Daar ligt de frustratie,
dat we er niets van leren,
dus lever haar snel maar weer in.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Kroegtijger
Ze heeft haar nagels aangescherpt
en vijlt vilein de randjes zeer venijnig,
het rosarode lippenglos is hard als glas
dat zij zojuist omklemden,
ze weet zeer wel wat staat te doen,
voor haar coureurs en ongeremden
heeft ze een air of toch misschien een zoen.
Haar nagels strelen door haar peroxide dalen,
ze weet dat al dat licht zeer zeker niet zal falen,
haar rijbewijs heeft ze nog niet
-ze zal hem snel behalen-
en bukt voorzichtig, blaast wat witte o-tjes,
let op haar naaldbelijmde witte pumps en
-wie zal ze straks weer moeten dumpen-
, ja, ja, ze wegen zwaar de laatste loodjes.
Met zwarte bezems slaat ze blank haar blauw op,
haar neuslijn trilt parmantig en wat hitsig,
het tipje van haar tong rolt snel
tussen twee gladde paden.
Er buzzed iets in haar tasje,
het is haar Blackberrie die
fulmineerd;
ze gaat en neemt haar jasje.
Ze voelen zich -zo halfvol een kroeg-
zo plots zomaar verraden.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Amsterdam, September 1939
Vir Ernst
Niks sal ooit weer wees soos dit daardie somer was:
die water van die Spiegelgracht lê swart soos glas;
die brûe, boë, bome en lampe ry op ry
wieg lui-lui heen en weer as ’n bootjie daaroor gly;
en deur die mis wat instoot van die see terwyl
die skemer teen die gewels styg, klink vér en yl,
asof gesprinkel, ’n wysietjie uit ’n toringklok.
Maar dis reeds oorlog! Dié besef tref skielik met ’n skok!
Ons wis dit séker ’n herfsmiddag, later, toe eindelik
ons skip die oop see kies en ons ’n laaste blik
vergun word van die kus – die strand, die kaal, wit duin
en ’n vuurtoring, donker, teen die donker, lae kruin;
en toe, ’n kwartiertjie later, in die Noordsee, mis ons boot
rakelings ’n myn wat los dryf in die see – en óns die dood.
Ons vaar dan verder: ’n helder driekleur aan die mas …
Maar niks sou ooit weer wees, soos dit daardie somer was.
poem by William Ewart Gladstone Louw
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Kippenjicht en Tegenlicht (voor R.Kopland)
Kippenjicht en Tegenlicht
Bloed laten prikken
moest zo hard schrikken
mijn hart stond even stil.
Kwam te liggen
langs donzig witte biggen
waar men niet liggen wil.
Ik was hiervan het Hoofd
maar kon toch niet bevroeden
dat ik liggend aan haar voeten
van mijn leiding werd beroofd,
waarom ik Zo moest boeten.
Je hebt de kans gekregen
jouw eigen krans geregen
het leven heb je verslonden
en...................
Nog ben je er mede verbonden.
Voor R Kopland 1934-2012 door Madrason 19-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Naald voor de Vrouw.
Naald voor de Vrouw.
Na sex
komt Sectio
of Caesar Erectio,
steek van de keizer
en naald voor de vrouw
die na haar Eruptio
van jou bevallen zal.
Met andere woorden
zoekend naar verband,
sex betekent Pijn,
Liefde klinkt al beter,
maar houden van is fijn.
Onzichtbaar weeft de rode
zijden draad of draad van kant
de daden tussen beiden met haar hand.
Madrason 29-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Ramadan
En boven graven de buren
zich in tussen vier muren
tot aan de schemering
wordt er geklust of geslapen
of heerlijk gekruid gekookt
of elkaar op de hielen gezeten
op de knie-en gebeden,
want moet je weten
het is weer eens
een maand lang.... Ramadan.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Niets te Kiezen
Niets te Kiezen
Niet verder dan dit,
niet verder dan dit lied,
verder dan dit lied niet.
Dit witte lied dat,
dat tegen de nacht
tegen de nacht aan zit.
Bleek van schemer
blauwsig zelfs,
pulserende rivieren.
Dichtgeklapte klieren,
steunende scharnieren
kreunend van de kou
dat allesomvattend
blind, dof en grauw.
Bedekt met mantelzorg
voor die nooit een
mantel droegen
er nooit om vroegen
of hebben gevraagd.
Wat een martelgang
zelfs na de dood
iets te verliezen,
niets meer te kiezen;
er wordt beschikt
zoals voorheen.
Madrason 07-08-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Handschoenen
Er lag een dood
paar handschoenen
langs de straatrand
satijnig rood
geweven
bebladerd de weg.
Een dood paar handschoenen.
nou kom op wat naar,
hoe kan dat nou
gebeuren zeg?
Er zat geen leven
meer in,
gestorven ding,
de zin die was
er uit,
de rode draad
verloren, pech.
Nu ligt het daar
zo lang uitgestrekt
bedekt met blaer
bezield zo-even nog
maar nu dan
in de goot
beland en...
Een vleugje van haar
ziel die riep
tot mij en
zei: 'He jij daar,
wacht eens even! '
'Kun jij ons niet
een nieuw begin
en zin tot
leven geven? '
Ik nam het paar
op teder in mijn
handen
maar zag
'ze zijn te klein'
'ze passen er
niet in',
'he, wacht eens
even, ik heb toch Ook
een vriendin........ '
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Het Gelag betalen
Men roept om Talenten
en zet in zakken hen
bij het grof vuil aan de straat,
is het te laat voor inhoud,
gaat het zoals van ouds'
weer meer om de centen.
De vadsige krenten
hebben geen geweten,
weigeren te zweten
de maskers passen hen haarfijn
bij gebrek aan aanschijn.
Op elk verhaal dat zij
verkondigen
bezondigen ze
de ware glans
aan ware kans
en storten geld
in 't gouden kalf
of trekken
het uit nieuwe melkkoeien
voor de nieuwe industrie
en de media illusie,
maar alstublieft 'geen ruzie'
ze gaan liever dood
zonder slag of stoot.
En ambtenaren trekken haren
uit en zelfs van kale kippen
pikken ze het dons rond anus stront
weg van menig kale kont,
het maakt ze toch niets uit,
doet ze toch geen fluit noch reet.
Het zijn de zelfkannibalen
want he, zeg nou eerlijk:
"Iemand moet toch nog
het Gelag van dit gedrag betalen! ? ".
Madrason 25-08-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Kippen in de Hemel (voor R. Kopland)
Kippen in de Hemel
Mijn moeder was een beul,
ik harkte ze bijeeen
-begroef- boze gedachten
in een diepe donkere geul.
Ik vier een feest voor het Begin
met alle Vluchtelingen
die te lang moesten wachten,
laten we haar beminnen
er nu dan aan Beginnen.
De jas van mijn vader
-veel te vroeg gestorven-
draag ik als tweede huid,
-hij hoort bij me-
ik ben toch geen verrader,
ik doe hem nooit meer uit!
Ik wil me bevestigd zien
op betonnen pilaren,
in glimmende ramen
en zelportretten bovendien
in het 'laten varen'.
Tabe zachte ziel
met een sprietje ijdelheid,
omarm haar nu de leegte maar
welk zo enorm beviel
en vertel ons op Onze tijd
hoe of ze voelt de eeuwigheid.
Voor R Kopland 1934-2012 door Madrason 19-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!