Hef het Glas
Ze rukten zich los
als twee warme banden
van het glanzende lippengloss
die als twee onderpanden
achterbleven op een glas
Gluhwein met roze wormen.
Haar Degas Dactyllen
trilden als leliestengels
de bengels langs Ionische Style
zegen plots moe ontdaan neer op aard.
Haar hoofd achterover
gebogen zacht wit satijn
alsof ze in katzwijm
zou raken.
Verover haar adem-stoten
op een veel te koud glas
en spreidt dan het maagdelijk
laken
alsof jij het glas zelf zou zijn.
Maar pas op voor Daffodillen
en te gretige Dactyllen,
zoet wrekend karmozijn.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Related quotes
Kroegtijger
Ze heeft haar nagels aangescherpt
en vijlt vilein de randjes zeer venijnig,
het rosarode lippenglos is hard als glas
dat zij zojuist omklemden,
ze weet zeer wel wat staat te doen,
voor haar coureurs en ongeremden
heeft ze een air of toch misschien een zoen.
Haar nagels strelen door haar peroxide dalen,
ze weet dat al dat licht zeer zeker niet zal falen,
haar rijbewijs heeft ze nog niet
-ze zal hem snel behalen-
en bukt voorzichtig, blaast wat witte o-tjes,
let op haar naaldbelijmde witte pumps en
-wie zal ze straks weer moeten dumpen-
, ja, ja, ze wegen zwaar de laatste loodjes.
Met zwarte bezems slaat ze blank haar blauw op,
haar neuslijn trilt parmantig en wat hitsig,
het tipje van haar tong rolt snel
tussen twee gladde paden.
Er buzzed iets in haar tasje,
het is haar Blackberrie die
fulmineerd;
ze gaat en neemt haar jasje.
Ze voelen zich -zo halfvol een kroeg-
zo plots zomaar verraden.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Vrijgezel
Ik drink mijn glas nog eenmaal leeg
en voel dat ik wat lichter weeg
of zijn mijn voeten speelser.
Mijn riem voelt strak
alsof in 't pak,
maar 'He' ik draag hem niet.
Wat zei ik nog zo-even,
was het halfacht of....
zal ik nog een rondje geven.
Ik zie het schuim al lang niet meer
in haar behaal ik reeds geen eer,
laat deze heer maar schuiven.
Ik pluk de zure druiven
voor een man en vrouw of zeven,
zeur nog even melancholisch door
en allen beamen ze
me zeer net alsof in koor.
Nu wordt het tijd voor bitterballen,
want bitter zal ze tegenvallen
de rekening die ik betalen mag
ja domme ik, en wat een hard gelag.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Dromen van identiteit
Dromen van identiteit
Over de emancipatie,
mannen die feminiseren,
vrouwen met vierkante kin.
Daar ligt de frustratie,
dat we er niets van leren,
dus lever haar snel maar weer in.
Haar haren zijn nog even schoon,
haar benen even lang,
haar stem de verleiding van kwaad.
Hij werkt steeds harder voor zijn loon
hobbelt heen achter haar gezang
dat hij diep van binnen haat.
In de antieke wereld had je nog
kerels En Amazonen.
In het Oostblok grote dichteressen
in Holland Dolle Mina met bovendien Rooie Sien
; nu heb je 'Krijg nou tieten! ' grieten.
We maken er een Breijtje van,
kinderen raken het kwijt
dromend van Identiteit.
Over de emancipatie,
mannen die feminiseren,
vrouwen met vierkante kin.
Daar ligt de frustratie,
dat we er niets van leren,
dus lever haar snel maar weer in.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Vloeiende Nocturne
Hoe vaak het 's nachts niet regent
in mijn eenzaam vergezicht
dat het ritme van de stilte
ving in duizend druppels licht.
Dat de nacht het zwarte laken
op me spreidde als gordijn
als mijn hemelse satijn
en de sterren 't donker braken.
Hoorde het zachte kwaken
van het groot kikker-orkest,
die van hun geliefden spraken
dromend van een liefdesnest.
En de maan die lachte teder
om mijn voet -aan 't doek ontsnapt-
aan zijn oog ontsprong een bron
tot dit uiltje was geknapt.
Heel haar hart aan mij zich wijdde
en me raakte in gemoed
niet verzaakte in haar goed
maar met droppelkens verblijdde.
Hoe vaak het 's nachts niet regent
in mijn eenzaam vergezicht
dat het ritme van de stilte
ving in duizend druppels licht.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Akker blaar
Een aand se trane van Liefde loop
Gevoelins van twee aan mekaar verkoop
Dit als verander in ´n derde probleem
In die ooste met die son embleem
Na die weste met die hang van berge
Die son brand en berge krap die hart tot op sy nerwe
Gooi jou akker blaar in die wind verwaai
Laat haar toe dat die wind haar oplaai
Waai saam die weste wind
Want weste wind waai na die ooste
Haar hart so deurmekaar soos akker blare
Jy weet daar pomp liefde in haar are
Ek gee aan haar al my sons ondergange
Met blare wat waai onder die son teen berge se hange
Sal sy takke en bande knip
En weer terug waai na my
poem by Frikkie de Beer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Naar Hondjes kijken.
Naar Hondjes kijken.
Ik kijk heel vaak langs
mooie meisjes heen
naar hun te kleine hondjes,
blaf niet graag te modieus
en val niet voor een blondje
die haar sigarettenrook
verblaast in menig rondje.
Knuffel dan graag door hun haar
en stoei er even heerlijk mee
loop door langszij al het gestaar
van de mannenogen zee
die allen staarden naar haar.....
Ik sloeg eens stoutmoedig en ter troost
een arm om arme kroost,
verbrak het geparasiteer;
eensklaps sloegen de ogen neer
en enige wang die bloosde bang.
van menig schelend'heer'
En 'pats' plots kreeg ik een klap
hard midden in mijn gezicht
de mannen lachten gemeen
het hondje plaste tegen mijn been.
Wat een grap en dat midden in de regen
, ik kan er niet meer tegen.
Ik kijk heel vaak
langs mooie meisjes heen
naar hun te kleine hondjes.
Madrason 19-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Naald voor de Vrouw.
Naald voor de Vrouw.
Na sex
komt Sectio
of Caesar Erectio,
steek van de keizer
en naald voor de vrouw
die na haar Eruptio
van jou bevallen zal.
Met andere woorden
zoekend naar verband,
sex betekent Pijn,
Liefde klinkt al beter,
maar houden van is fijn.
Onzichtbaar weeft de rode
zijden draad of draad van kant
de daden tussen beiden met haar hand.
Madrason 29-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Passen op de Poes
Passen op de Poes
Wilt U passen op de poes?
Van wie..van bovenbuurvrouw?
Nou goed dan omdat het
zo'n mooie poes is.
Met haar, wil ik wel een
nacht naakt klaverjassen.
De schoonheid van een
haarbal of drie
bewonderend haar haarval
en ook de schoonheid
van mount Fuji
en de zee van Hiroshige
bepotelen met zacht
uitgestekte krallen,
besnorren en beknorren
tot aan apotheose
over nitwitjes brallen.
Zegt U maar wanneer het uitkomt?
Madrason 13-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Kippen in de Hemel (voor R. Kopland)
Kippen in de Hemel
Mijn moeder was een beul,
ik harkte ze bijeeen
-begroef- boze gedachten
in een diepe donkere geul.
Ik vier een feest voor het Begin
met alle Vluchtelingen
die te lang moesten wachten,
laten we haar beminnen
er nu dan aan Beginnen.
De jas van mijn vader
-veel te vroeg gestorven-
draag ik als tweede huid,
-hij hoort bij me-
ik ben toch geen verrader,
ik doe hem nooit meer uit!
Ik wil me bevestigd zien
op betonnen pilaren,
in glimmende ramen
en zelportretten bovendien
in het 'laten varen'.
Tabe zachte ziel
met een sprietje ijdelheid,
omarm haar nu de leegte maar
welk zo enorm beviel
en vertel ons op Onze tijd
hoe of ze voelt de eeuwigheid.
Voor R Kopland 1934-2012 door Madrason 19-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Vrome Baker Praatjes
De herder van de Heer
hij is er weer,
de herfst is
genaderd
en zijn
hoed
goed bebladerd.
Meneer Jan
praat met iedereen
en legt zijn
hoofd te luister,
past oren,
meneer
pastoor
geeft alle dag
handen, monden,
ogen en voeten.
Hij wandelt rustig door
ja heel de straat
neemt braaf
voor hem zijn
of haar
hoedje af.
De bakerpraatjes
hoort hij graag
want God vult
middels hem
de praatjes
niet de gaatjes.
Coppens'koorbanken,
de biechtzetels
ze staan weer klaar,
"zeg, zeg eens, zijn
die praatjes waar;
heeft Jan van ons Marie
of Mien van ons Jan
en die of wie,
de geest ontvangen! ? "
Zonder zich te schamen
"Ja" en "Amen! ".
"Drie weesgegroetjes
en een Ave Marie
en ge hoeft weer
om niets meer
te bangen! "
23-09-2012 Madrason
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Secretaressedag
Het ging niet goed vandaag,
ze presteerde niet genoeg
aanslagen per minuut.
Ze deed haar werk toch graag,
wat of je dan aan haar ook vroeg,
de laatste tijd ging het maar van tuut-tuut.
'Zeg lieve meid dit gaat zo niet,
ga maar naar huis want ik geloof
......dat je in de stenopauze zit! '
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Een beetje mens zijn
Wat is dat beschaving
dat 'ikkeikkeikkeikke'
dat niet eens meer spreken kan
maar met geweld alles neemt van
zonder te vragen van wie
en zonder waarvoor
en zonder waarom.
Ik ben een worm
die wordt begraven
in een mesthoop van
normen en waarden,
nee wormen en maden.
In de shit moet ik woelen
om te mogen leven
en me thuis te voelen
tussen al dat gewurm
om de hete brei heen.
Er is niet veel voor nodig
om overbodig
of nog
van enige waarde,
mest voor aarde te zijn.
In een schoon huis kan men
ook een zwijn zijn
al leest men de Koran
of doet aan Ramadan,
gaat naar de kerk
om knapen te schenden.
Er is veel nodig om
een beetje mens,
een wurmpje
met een wens
te zijn.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Kippenjicht en Tegenlicht (voor R.Kopland)
Kippenjicht en Tegenlicht
Bloed laten prikken
moest zo hard schrikken
mijn hart stond even stil.
Kwam te liggen
langs donzig witte biggen
waar men niet liggen wil.
Ik was hiervan het Hoofd
maar kon toch niet bevroeden
dat ik liggend aan haar voeten
van mijn leiding werd beroofd,
waarom ik Zo moest boeten.
Je hebt de kans gekregen
jouw eigen krans geregen
het leven heb je verslonden
en...................
Nog ben je er mede verbonden.
Voor R Kopland 1934-2012 door Madrason 19-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Steeds de fopspeen stoppen
Steeds de fopspeen stoppen
Bij gebrek aan gelust-stelling
kom ik niet aan mijn krachten,
mis ik steeds meer de momemten
waarin ik de zon kan betrachten
Aton, Amor, Ozon, Adore
ik verbrand door gebrek aan
tedere pigmenten,
roze krenten
die mijn honger
stopten en mijn dorst
verlevendigden in antwoord,
en in plaats van te schreeuwen
had ik leren zingen
maar nu moet ik
mezelf steeds meer bedwingen
in plastic porno fragmenten
want met lauwe plastic doppen
mocht ik schuimend
steeds de fopspeen stoppen,
steeds de fopspeen foppen
in haar gulzigheid.
Bij gebrek aan geluststelling
mis ik de geruststelling
van een hele grote vraag
of ik er wel mag zijn,
deed de tepel soms te pijn
werd je chagrijn
van volle borsten
of bang voor decadentie,
had ik gewoon vette pech
daar je pijn had 'toe zeg'
of je me nooit had mogen krijgen.
Vergeef me mijn gezeur
het leven stelt teleur
ik weet niet 'hoe' verwoord
moet het prangende
verlangen naar een antwoord,
ik wil niet altijd maar
een ondankbaar
kind zijn en voor jouw smart blind zijn? ! .
Madrason 03-08-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Ontluisterend
Kom je in
een sfeer van licht
en versta je
het gedicht,
kunt de muziek al
horen spelen,
zit zelf in de band
die als geen ander kent
wat valt te delen.
Dan snaar de woorden maar,
bedaar de moordenaar,
verklaar de klank voor-waar.
Laat door de nauwe spleten
van de angst een spiegel klaar
voor hen die willen weten.
Deel het vibrato
langs kwatrijnen
of langs quadrofonen,
wees een falsetto of zo
die plots weer zal verdwijnen
in kwijnende tonen.
Spuug muren vol van oker
langs je handen,
en ben de joker
op te hete stranden,
de regenboog voor
tante Door
Ja grijp de luit,
gooi het eruit,
voordat het zal
verbranden.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Patatje Oorlog
Alsof hij gaat voor
een bestelling van
een frietje speciaal
vijf kroketten en....
zo schreef hij
ze neer de namen,
vroeg de commandant
wie er mee wilden
deze nacht op
expeditie;
Taliban zijn
heus geen
Talibang,
dat wordt
patatje
oorlog..
M adrason 12-08-2011
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Dronken van geluk
Dronken van geluk
Dronken van geluk
breng ik de brug terug
aan hen die
niets bevroeden
en schenk ik
ongebruikte zaden
aan de kwaden,
-bedenk ik plots-
'waar ben ik nu'
'bij de nomaden'.
Myriaden letters razernij
-die haastig mij belonen-
rijden snel aan mij voorbij,
op merries en in quadrofonen
droom ik mijn boeken vol
met avonturen
en vol van paden
die baanbrekend zich
een weg banen.
En ik maar turen
in het water van
mijn natte lakens
glurend naar de
huid van 'liefste lief'
die ik alleen als
dief zou mogen strelen.
Kan ik nat laken
ooit nog
met haar delen
of blijf ik
wat droogjes
duldzaam
met mezelf
....spelen? .
Madrason 09-072012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Laf zijn is in!
Laf is in, Laf heeft zin.
Kijk naar rechts als
er links bedrogen wordt.
Neem steeds de grootste lap
biefstuk van het grote bord.
Als iemand wordt geslagen
kijk dan gerust omhoog.
Als iemand start met vragen
loop dan maar om hem met een boog.
Als iemand 'Help' roept bij 't verzuipen
loop dan nooit in zeven sloten.
Als iemand door velen belaagd
heeft hij er vast zelf om gevraagd.
Als de buren veel te luid
spreek het dan vooral niet uit
en zet de radio maar gauw op tien.
Als er gestolen wordt
doe je zelf dan niets te kort
maar doe gewoon alsof je niets hebt gezien.
Als de buurvrouw wordt verkracht
zal ze vast weer een Thriller zitten kijken
dat mens is te luidruchtig
ze moet gewoon niet zeiken.
Als er iemand Van de brug
springen wil
roep die dan niet terug
dat is zo kil.
Als er twintig mensen zien
hoe er iemand wordt neergestoken
tel dan eventjes tot tien.
Wees geduldig met jezelf
voel je niet schuldig.
Ben Laf, dat heeft echt zin
want Laf zijn dat is In.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
In de schaduwranden van het licht.
In de schaduwranden
van het licht.
Voor hen die nooit een lied
gezongen,
voor hen die nooit een
woord gelezen,
voor hen die nooit een doek
hebben beschilderd,
ze lieten werelden in zich
besloten,
werelden waarvan we
mede genoten,
zongen ze niet onder
de regen zacht een lied,
gaven ze niet bij 't ochtend gloren
thee aan bed
met mandarijntjes toe
alsof opnieuw geboren,
zij hebben niet de moed
der grote namen nodig
om ze te gedenken,
ze leven voort in elke twijg
in alle stille wenken,
in Salomonsgezangen
en ook in het gezwijg
klinken ze zeker door,
in een Rilke herdenkingskoor
achter de satijnen
gordijnen van Hafiz,
of uit de stille handen
van een vluchteling
na het verbranden
stijgen ze op
in kleine dwarrelkringen,
hoor ze zingen
voor hen die nooit een lied
bezongen,
ik ken niet hun gezicht,
maar in de vele
vitrines van het leven
herken ik hun gedicht,
pak ik de lans weer op
en stop pas dan als
samen we bekennen
dat wij ze voortaan vaker
zullen zoeken
in de schaduwranden
van het licht.
Madrason 09-072012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Handschoenen
Er lag een dood
paar handschoenen
langs de straatrand
satijnig rood
geweven
bebladerd de weg.
Een dood paar handschoenen.
nou kom op wat naar,
hoe kan dat nou
gebeuren zeg?
Er zat geen leven
meer in,
gestorven ding,
de zin die was
er uit,
de rode draad
verloren, pech.
Nu ligt het daar
zo lang uitgestrekt
bedekt met blaer
bezield zo-even nog
maar nu dan
in de goot
beland en...
Een vleugje van haar
ziel die riep
tot mij en
zei: 'He jij daar,
wacht eens even! '
'Kun jij ons niet
een nieuw begin
en zin tot
leven geven? '
Ik nam het paar
op teder in mijn
handen
maar zag
'ze zijn te klein'
'ze passen er
niet in',
'he, wacht eens
even, ik heb toch Ook
een vriendin........ '
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!