be-Leven
Mauwende zeemeeuwen in de stad,
een kat die piept ook wat,
twee vissen aan vrouwenborst
hebben enorme dorst.
Ben ik dronken,
zoog ik te lang
aan vette joint?
Soms zijn het de dingen
die van zelf lijken te zingen
dat ze vaak net
even iets anders zijn
dan men had gedacht;
dat is de kracht
van be-Leven.
Madrason 23-08-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Related quotes
Steeds de fopspeen stoppen
Steeds de fopspeen stoppen
Bij gebrek aan gelust-stelling
kom ik niet aan mijn krachten,
mis ik steeds meer de momemten
waarin ik de zon kan betrachten
Aton, Amor, Ozon, Adore
ik verbrand door gebrek aan
tedere pigmenten,
roze krenten
die mijn honger
stopten en mijn dorst
verlevendigden in antwoord,
en in plaats van te schreeuwen
had ik leren zingen
maar nu moet ik
mezelf steeds meer bedwingen
in plastic porno fragmenten
want met lauwe plastic doppen
mocht ik schuimend
steeds de fopspeen stoppen,
steeds de fopspeen foppen
in haar gulzigheid.
Bij gebrek aan geluststelling
mis ik de geruststelling
van een hele grote vraag
of ik er wel mag zijn,
deed de tepel soms te pijn
werd je chagrijn
van volle borsten
of bang voor decadentie,
had ik gewoon vette pech
daar je pijn had 'toe zeg'
of je me nooit had mogen krijgen.
Vergeef me mijn gezeur
het leven stelt teleur
ik weet niet 'hoe' verwoord
moet het prangende
verlangen naar een antwoord,
ik wil niet altijd maar
een ondankbaar
kind zijn en voor jouw smart blind zijn? ! .
Madrason 03-08-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Gebrek aan liefde
Gebrek aan liefde
Hij is een egocentricus
-bij gebrek aan liefde-
die zich zelf graag kust
en lusteloos, soms ook.
Hij is de oorzaak en gevolg
van zijn eigen rook,
die zijn ongemakken sust
met sedatieven en madelieven.
Hij goochelt onbewust
met eigen grieven,
hij is immers egocentricus
bij gebrek aan liefde.
Madrason 21-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Ik kwam bij een politicus
Ik kwam bij een politicus
-zijn huis was vol design-
'wie zijn' vroeg ik
'die zijn' zei hij,
nee, design bedoelde hij.
Op het toilet zaten
de spatters ver
boven de billenbril,
zo zie je maar dat wat
naar boven scheit
altijd wat wil.
Netwerken met je gat
omhoog noemen ze dat.
Hij mocht geen fouten maken,
dat zou hem kunnen raken
diep in zijn
bedorven hart.
Wat hij gekreukeld had
streek moeder wel weer glad.
Ik kwam bij een politicus
-zijn huis was vol design-
'wie zijn' vroeg ik
'die zijn' zei hij,
nee, design bedoelde hij.
Madrason 29-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Spiritus
Spiritus
De gassen zijn vervlogen
het lijk is reeds vergaan.
'Ze dachten', dat hij leefde
-van de lucht-
nu is hij er mede verbonden.
Er door verslonden
in eenzaam bestaan.
Zijn schrijven schreeuwde
-doch zeer bescheiden-
om wat gelezenheid.
Het inkt reeds maanden droog
verkristalliseerde sterfelijkheid;
'Toe sla nu zijn verstofte ziel
open met warme handen? '
Madrason 15-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Gerrit's Fado
Gerrit's Fado
Wij wensen geen applaus,
alleen maar stilte,
we leven en vergeven
versterven en vergaan
van warm totaan de kilte.
De Hypoglobus zwelt aan
een verkrampte lach
en verziltende traan.
Het zal niet Niks zijn
-wat daar verdwijnt-
al achter het Gordijn!
Madrason 14-07-2012
Naar aanleidning van het afscheid van Gerrit Komrij d.d 14-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Vrome Baker Praatjes
De herder van de Heer
hij is er weer,
de herfst is
genaderd
en zijn
hoed
goed bebladerd.
Meneer Jan
praat met iedereen
en legt zijn
hoofd te luister,
past oren,
meneer
pastoor
geeft alle dag
handen, monden,
ogen en voeten.
Hij wandelt rustig door
ja heel de straat
neemt braaf
voor hem zijn
of haar
hoedje af.
De bakerpraatjes
hoort hij graag
want God vult
middels hem
de praatjes
niet de gaatjes.
Coppens'koorbanken,
de biechtzetels
ze staan weer klaar,
"zeg, zeg eens, zijn
die praatjes waar;
heeft Jan van ons Marie
of Mien van ons Jan
en die of wie,
de geest ontvangen! ? "
Zonder zich te schamen
"Ja" en "Amen! ".
"Drie weesgegroetjes
en een Ave Marie
en ge hoeft weer
om niets meer
te bangen! "
23-09-2012 Madrason
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Ik tracht te zijn
Ik tracht te zijn
Ik tracht te zijn als
het ruisen der blaadren
op een zoele zomernacht
wiegend op de golven van
strelende geesteshanden
een insect gedragen door
de wind als kind
der natuur
zo puur
maar helaas
ik ben een kaaskop
met heel wat gewicht
zit vaak in andermans licht
en voel me uit de toon
bij zoveel valse noten
en borrelhapjes gepalaver
och was ik toch een pillendraaier
of een vier keer klaver
dan had ik nog ronduit een doel
maar ik denk dus ik ben
een cliënt van de psychiater
die me weer op het padje
draaien zal zodat het-
geen dat weer rollen moet
dat dan ook doet
zoals men dat verwacht
ik ben als mens dus
niet de pillen waard
die ik moet draaien
voor de Waard
een G.I *
of T.B.Ser **
of minder nog dan meer
ik ben een ééndagsvlieg
die ná 2 minuten leven
al blijft kleven aan
te hete teer.
Madrason 29 04 2009 met dank aan Willem
* Governmental Issue, overheids sujet of objekt der overheid
** Ter Beschikkinggestelde van de Staat
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Hef het Glas
Ze rukten zich los
als twee warme banden
van het glanzende lippengloss
die als twee onderpanden
achterbleven op een glas
Gluhwein met roze wormen.
Haar Degas Dactyllen
trilden als leliestengels
de bengels langs Ionische Style
zegen plots moe ontdaan neer op aard.
Haar hoofd achterover
gebogen zacht wit satijn
alsof ze in katzwijm
zou raken.
Verover haar adem-stoten
op een veel te koud glas
en spreidt dan het maagdelijk
laken
alsof jij het glas zelf zou zijn.
Maar pas op voor Daffodillen
en te gretige Dactyllen,
zoet wrekend karmozijn.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Een beetje mens zijn
Wat is dat beschaving
dat 'ikkeikkeikkeikke'
dat niet eens meer spreken kan
maar met geweld alles neemt van
zonder te vragen van wie
en zonder waarvoor
en zonder waarom.
Ik ben een worm
die wordt begraven
in een mesthoop van
normen en waarden,
nee wormen en maden.
In de shit moet ik woelen
om te mogen leven
en me thuis te voelen
tussen al dat gewurm
om de hete brei heen.
Er is niet veel voor nodig
om overbodig
of nog
van enige waarde,
mest voor aarde te zijn.
In een schoon huis kan men
ook een zwijn zijn
al leest men de Koran
of doet aan Ramadan,
gaat naar de kerk
om knapen te schenden.
Er is veel nodig om
een beetje mens,
een wurmpje
met een wens
te zijn.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Gedicht
Gedicht
Gedicht 'herken je me nog'
jij zoet lonkend refrein,
de rust van naaktgeboren zijn,
het nodige Keurslijf de stilte
glijdend uit de lange baan van kilte,
want bij je eerste letterbeentje
voel ik me steeds zoals een kindje.
Madrason 19-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Stromen Vuur
Grijs is de wereld
waarin ik woon,
zwarte bolster
blanke pit
waar muziek in zit.
Grauw zijn de wolken
waarachter zon
, koffie, thee, ik drink
een hele zee
en zit op vers katoen.
Witte Marron ben ik
geschreven Madrason,
gedreven door de kern
die onhoudbaar
bruist als
woordvulkaan.
In stromen vuur
aan Uw schenen
puur
laat ik U dromen
en nader tot mij komen.
10-09-2012 Madrason
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Handschoenen
Er lag een dood
paar handschoenen
langs de straatrand
satijnig rood
geweven
bebladerd de weg.
Een dood paar handschoenen.
nou kom op wat naar,
hoe kan dat nou
gebeuren zeg?
Er zat geen leven
meer in,
gestorven ding,
de zin die was
er uit,
de rode draad
verloren, pech.
Nu ligt het daar
zo lang uitgestrekt
bedekt met blaer
bezield zo-even nog
maar nu dan
in de goot
beland en...
Een vleugje van haar
ziel die riep
tot mij en
zei: 'He jij daar,
wacht eens even! '
'Kun jij ons niet
een nieuw begin
en zin tot
leven geven? '
Ik nam het paar
op teder in mijn
handen
maar zag
'ze zijn te klein'
'ze passen er
niet in',
'he, wacht eens
even, ik heb toch Ook
een vriendin........ '
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Levensdrang uit bange nood
Vrouwentongen
brandnetelen
de Omphalos
het erectus
recht omhoog
tot regenboog
uit Adams' graf
prima directus
principe van
de groei in leven.
Want bij gebrek
aan stralende zon
vlammen de
dubbele lengua's
giftig tot beweging
en trekken ze uit
worteltenen laatste
sappen tot de
eerste stappen
die spenen
van dit vitae
zijn het de
brandende vlammen
die louterend
vergeven.
Wat een idee
of is dit de Hel
wat voor een spel
wordt er gespeeld
dat verveeld
zelfs zij de
neergeslagen
Homo Ludens
durven plagen
met al te wrang
zachte slinger dwang
doen opklimmen
en bijdragen
schoorvoetend
langs het klagen
tot progens verdragen
of simpel weg
ons Lot.
25-08-2012 Madrason
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
In de schaduwranden van het licht.
In de schaduwranden
van het licht.
Voor hen die nooit een lied
gezongen,
voor hen die nooit een
woord gelezen,
voor hen die nooit een doek
hebben beschilderd,
ze lieten werelden in zich
besloten,
werelden waarvan we
mede genoten,
zongen ze niet onder
de regen zacht een lied,
gaven ze niet bij 't ochtend gloren
thee aan bed
met mandarijntjes toe
alsof opnieuw geboren,
zij hebben niet de moed
der grote namen nodig
om ze te gedenken,
ze leven voort in elke twijg
in alle stille wenken,
in Salomonsgezangen
en ook in het gezwijg
klinken ze zeker door,
in een Rilke herdenkingskoor
achter de satijnen
gordijnen van Hafiz,
of uit de stille handen
van een vluchteling
na het verbranden
stijgen ze op
in kleine dwarrelkringen,
hoor ze zingen
voor hen die nooit een lied
bezongen,
ik ken niet hun gezicht,
maar in de vele
vitrines van het leven
herken ik hun gedicht,
pak ik de lans weer op
en stop pas dan als
samen we bekennen
dat wij ze voortaan vaker
zullen zoeken
in de schaduwranden
van het licht.
Madrason 09-072012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Wet Werk Naar Vermogen
Jullie durven je
te beroemen
-roepen heb mededogen-
op de druppel
ja de vlek
zo weggevaagd
niet de moeite waard,
reproduceren hem tot
vol kokend vat
van leugen
-heb mededogen-
om te getuigen
van jullie
goedheid,
'Kom, de soep wordt
nooit zo heet
gedronken
als men zegt';
-heb mededogen-
maar die daar liegt
en wie bedriegt
is werkelijk slecht,
-hebben mede bedrogen-
gestenigden
die metafysisch
zijn
zij groeien
door de pijn
en kunnen
zelfs van
deze zeugen
vol van liefde
getuigen
-vol van mededogen-
zagen zij wat
hun hart
niet kon verdragen
en eenzaam hadden zij
een desolate verlaten
grijze koude
prefab muur
waarop te klagen
met tranenzuur
en vurige slagen
want bloedig
durfden zij
hun hand op
te houden
-heb mededogen-.
Madrason 23-08-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Vloeiende Nocturne
Hoe vaak het 's nachts niet regent
in mijn eenzaam vergezicht
dat het ritme van de stilte
ving in duizend druppels licht.
Dat de nacht het zwarte laken
op me spreidde als gordijn
als mijn hemelse satijn
en de sterren 't donker braken.
Hoorde het zachte kwaken
van het groot kikker-orkest,
die van hun geliefden spraken
dromend van een liefdesnest.
En de maan die lachte teder
om mijn voet -aan 't doek ontsnapt-
aan zijn oog ontsprong een bron
tot dit uiltje was geknapt.
Heel haar hart aan mij zich wijdde
en me raakte in gemoed
niet verzaakte in haar goed
maar met droppelkens verblijdde.
Hoe vaak het 's nachts niet regent
in mijn eenzaam vergezicht
dat het ritme van de stilte
ving in duizend druppels licht.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Het Gelag betalen
Men roept om Talenten
en zet in zakken hen
bij het grof vuil aan de straat,
is het te laat voor inhoud,
gaat het zoals van ouds'
weer meer om de centen.
De vadsige krenten
hebben geen geweten,
weigeren te zweten
de maskers passen hen haarfijn
bij gebrek aan aanschijn.
Op elk verhaal dat zij
verkondigen
bezondigen ze
de ware glans
aan ware kans
en storten geld
in 't gouden kalf
of trekken
het uit nieuwe melkkoeien
voor de nieuwe industrie
en de media illusie,
maar alstublieft 'geen ruzie'
ze gaan liever dood
zonder slag of stoot.
En ambtenaren trekken haren
uit en zelfs van kale kippen
pikken ze het dons rond anus stront
weg van menig kale kont,
het maakt ze toch niets uit,
doet ze toch geen fluit noch reet.
Het zijn de zelfkannibalen
want he, zeg nou eerlijk:
"Iemand moet toch nog
het Gelag van dit gedrag betalen! ? ".
Madrason 25-08-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Dromen van identiteit
Dromen van identiteit
Over de emancipatie,
mannen die feminiseren,
vrouwen met vierkante kin.
Daar ligt de frustratie,
dat we er niets van leren,
dus lever haar snel maar weer in.
Haar haren zijn nog even schoon,
haar benen even lang,
haar stem de verleiding van kwaad.
Hij werkt steeds harder voor zijn loon
hobbelt heen achter haar gezang
dat hij diep van binnen haat.
In de antieke wereld had je nog
kerels En Amazonen.
In het Oostblok grote dichteressen
in Holland Dolle Mina met bovendien Rooie Sien
; nu heb je 'Krijg nou tieten! ' grieten.
We maken er een Breijtje van,
kinderen raken het kwijt
dromend van Identiteit.
Over de emancipatie,
mannen die feminiseren,
vrouwen met vierkante kin.
Daar ligt de frustratie,
dat we er niets van leren,
dus lever haar snel maar weer in.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Niets te Kiezen
Niets te Kiezen
Niet verder dan dit,
niet verder dan dit lied,
verder dan dit lied niet.
Dit witte lied dat,
dat tegen de nacht
tegen de nacht aan zit.
Bleek van schemer
blauwsig zelfs,
pulserende rivieren.
Dichtgeklapte klieren,
steunende scharnieren
kreunend van de kou
dat allesomvattend
blind, dof en grauw.
Bedekt met mantelzorg
voor die nooit een
mantel droegen
er nooit om vroegen
of hebben gevraagd.
Wat een martelgang
zelfs na de dood
iets te verliezen,
niets meer te kiezen;
er wordt beschikt
zoals voorheen.
Madrason 07-08-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Kwelfestijn
Mij kwelt een
eeuwig kwelfestijn
van kleine geesten
die vol van zichzelf zijn
en al hun kweesten.
Beteuterd, betoeterd en beklad
zo noemt men dat
als men niet weet
waaraf of waaraan,
waarom en wanneer?
Je weet het niet meer
confuus van de kwellende
hellende, bijtende zweer
die je naar de keel grijpt,
knijpt en drukt te neer.
Nee, nee, nee
genoeg is
genoeg is
genoeg.
22-082012 Madrason
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!