Uit de ogen van mijn liefde
Uit de ogen van mijn liefde,
weg, weg gij die me griefde
met vals tegenlicht,
weg uit mijn gezicht.
Jouw oren
niet de lippen
waard
die laten horen
wat mijn woorden meenden.
Verdwijn jij chagrijn
van mijn geweten,
verdwijn met je angstige
benepen bezweten
gelaat,
verdwijn voordat
ik je zal leren,
en lavend
aan de haat,
verdwijn
ik kan
me niet meer
verweren.
Fatum, Fac totum, Fatima,
Fado Tzigane neem me mee
naar de zee,
de zoute zee,
de foute zee,
de stoute zee
toe neem me mee.
Ik wil niet Con Fuego
verbranden aan
verlaten stranden
zonder jouw armen om
de mijne.....
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Related quotes
Steeds de fopspeen stoppen
Steeds de fopspeen stoppen
Bij gebrek aan gelust-stelling
kom ik niet aan mijn krachten,
mis ik steeds meer de momemten
waarin ik de zon kan betrachten
Aton, Amor, Ozon, Adore
ik verbrand door gebrek aan
tedere pigmenten,
roze krenten
die mijn honger
stopten en mijn dorst
verlevendigden in antwoord,
en in plaats van te schreeuwen
had ik leren zingen
maar nu moet ik
mezelf steeds meer bedwingen
in plastic porno fragmenten
want met lauwe plastic doppen
mocht ik schuimend
steeds de fopspeen stoppen,
steeds de fopspeen foppen
in haar gulzigheid.
Bij gebrek aan geluststelling
mis ik de geruststelling
van een hele grote vraag
of ik er wel mag zijn,
deed de tepel soms te pijn
werd je chagrijn
van volle borsten
of bang voor decadentie,
had ik gewoon vette pech
daar je pijn had 'toe zeg'
of je me nooit had mogen krijgen.
Vergeef me mijn gezeur
het leven stelt teleur
ik weet niet 'hoe' verwoord
moet het prangende
verlangen naar een antwoord,
ik wil niet altijd maar
een ondankbaar
kind zijn en voor jouw smart blind zijn? ! .
Madrason 03-08-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Kippenjicht en Tegenlicht (voor R.Kopland)
Kippenjicht en Tegenlicht
Bloed laten prikken
moest zo hard schrikken
mijn hart stond even stil.
Kwam te liggen
langs donzig witte biggen
waar men niet liggen wil.
Ik was hiervan het Hoofd
maar kon toch niet bevroeden
dat ik liggend aan haar voeten
van mijn leiding werd beroofd,
waarom ik Zo moest boeten.
Je hebt de kans gekregen
jouw eigen krans geregen
het leven heb je verslonden
en...................
Nog ben je er mede verbonden.
Voor R Kopland 1934-2012 door Madrason 19-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Naar Hondjes kijken.
Naar Hondjes kijken.
Ik kijk heel vaak langs
mooie meisjes heen
naar hun te kleine hondjes,
blaf niet graag te modieus
en val niet voor een blondje
die haar sigarettenrook
verblaast in menig rondje.
Knuffel dan graag door hun haar
en stoei er even heerlijk mee
loop door langszij al het gestaar
van de mannenogen zee
die allen staarden naar haar.....
Ik sloeg eens stoutmoedig en ter troost
een arm om arme kroost,
verbrak het geparasiteer;
eensklaps sloegen de ogen neer
en enige wang die bloosde bang.
van menig schelend'heer'
En 'pats' plots kreeg ik een klap
hard midden in mijn gezicht
de mannen lachten gemeen
het hondje plaste tegen mijn been.
Wat een grap en dat midden in de regen
, ik kan er niet meer tegen.
Ik kijk heel vaak
langs mooie meisjes heen
naar hun te kleine hondjes.
Madrason 19-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Vrijgezel
Ik drink mijn glas nog eenmaal leeg
en voel dat ik wat lichter weeg
of zijn mijn voeten speelser.
Mijn riem voelt strak
alsof in 't pak,
maar 'He' ik draag hem niet.
Wat zei ik nog zo-even,
was het halfacht of....
zal ik nog een rondje geven.
Ik zie het schuim al lang niet meer
in haar behaal ik reeds geen eer,
laat deze heer maar schuiven.
Ik pluk de zure druiven
voor een man en vrouw of zeven,
zeur nog even melancholisch door
en allen beamen ze
me zeer net alsof in koor.
Nu wordt het tijd voor bitterballen,
want bitter zal ze tegenvallen
de rekening die ik betalen mag
ja domme ik, en wat een hard gelag.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Vrolijk Gedicht
Ik wil er over schrijven
maar vind de woorden niet.
Ik wil graag overdrijven
al overdrijf ik eigenlijk niet.
Ik wil graag overblijven
zodat ik vertellen kan
dat vrolijkheid een
vreemde is gebleven.
Ik lachtte wel
en liet soms
een traan van geluk.
Maar die dikke krop
diep in mijn keel,
de krampen om
mijn opgezwollen hart
die hoorde of zag
men niet.
Soms trachtte ik wel
een vrolijk lied
maar liever werd
me vaker toch
de dikke rook
van Havana sigaar
en vette blues muziek
de lucht van
overrijpe wijn
het ritme
van vallende
regendruppels
op te droge grond.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Vloeiende Nocturne
Hoe vaak het 's nachts niet regent
in mijn eenzaam vergezicht
dat het ritme van de stilte
ving in duizend druppels licht.
Dat de nacht het zwarte laken
op me spreidde als gordijn
als mijn hemelse satijn
en de sterren 't donker braken.
Hoorde het zachte kwaken
van het groot kikker-orkest,
die van hun geliefden spraken
dromend van een liefdesnest.
En de maan die lachte teder
om mijn voet -aan 't doek ontsnapt-
aan zijn oog ontsprong een bron
tot dit uiltje was geknapt.
Heel haar hart aan mij zich wijdde
en me raakte in gemoed
niet verzaakte in haar goed
maar met droppelkens verblijdde.
Hoe vaak het 's nachts niet regent
in mijn eenzaam vergezicht
dat het ritme van de stilte
ving in duizend druppels licht.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Plomp doch fijnbesnaard
Plomp doch fijnbesnaard
Ik ben niet van de nette
doch plomp en fijnbesnaard
ben niet van de etiquette
geniet ethiek intrinsiek
eerder te luid dan te bedaard
ad rem maar nog geen olifant
draai niet weg, voel aan de tand
soms onschuldig bijdehand
hang mijn blouse nat te drogen
vouw niet netjes in de plooi
gewoon doen en niet enkel pogen
ben ook niet van laag allooi
simpelweg niet van de nette
doch plomp en fijnbesnaard.
13-11-2011 Madrason
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Con Fuego
Con Fuego
Het opgeklopte ritme
van de castagnetten
en de palmpitten,
de snaren die bedaren
er danst een Tzigane
-als een Wayangpop-
machtig silhouetten.
Een zangeres komt op
en zingt een Fado
cadeau naar mijn zinnen.
Mag ik dan "El Toro"
wezen, .....haar beminnen?
Ik stap binnen
uit het linnen van El Greco
door schaduwen die stuwen
in het ritme van tollen
omringt geflagelleerd
door ruwe dollen.
Ik heb me verweerd
met pijn in mijn voeten.
Ze namen me mee
in het ritme van trance,
ik zal moeten.
Wilt U dan.....
deze dans......begroeten...? ?
Madrason 17-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Ik zuig, ik schijt, ik kom...
Ik zuig, ik schijt, ik kom...
op je toe,
ik schreeuw en jank en zing
totdat ik moe
in je armen lig te trillen.
Ik lik je lichaam
teder en schoon
van het pasgeborenvlies
dat over onze extase
heen gegroeid is,
dat is geen holle frase
dat is geen kattenpis.
Ik sla, ik stoot, ik ram op je smoel
jij vent die alleen vent bent
soms...............
dan mis ik dat gevoel
van de aardse sleetsheid
het helse temperament,
aanschouw ik te veel
tempera van een krent.
Je zult je nog verbazen,
want achter de beslagen
ramen van mijn vergezicht
liggen duizenden kristallen,
zilte tranen juwelen
die me niet wilden ontvallen
noch wilden vloeien,
noch aan het licht
van jouw aangezicht
wilden spelen
van verlangen
naar troost,
naar kroost
naar snotterende
metgezellen
die me konden kwellen.....
zo nu en dan met een gedicht.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Handicap
Eenoog is koning
in het land der blinden
en Klein Duimpje
kan dan wel
weer alles vinden, maar
wat als je drie benen
hebt en een arm
of twee monden
en een been,
is dat dan niet
gemeen?
Mijn vader
zegt heel vaak;
was ik maar nooit
geboren
want een kwartje
wordt toch
nooit een knaak!
Ik weet het
riep een jongen
toen en hij zei
'wat ik heb dat
is erger dan
wat ook,
want ik heb al
na een zoen
mijn hele
Hoofd verloren! '
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Handschoenen
Er lag een dood
paar handschoenen
langs de straatrand
satijnig rood
geweven
bebladerd de weg.
Een dood paar handschoenen.
nou kom op wat naar,
hoe kan dat nou
gebeuren zeg?
Er zat geen leven
meer in,
gestorven ding,
de zin die was
er uit,
de rode draad
verloren, pech.
Nu ligt het daar
zo lang uitgestrekt
bedekt met blaer
bezield zo-even nog
maar nu dan
in de goot
beland en...
Een vleugje van haar
ziel die riep
tot mij en
zei: 'He jij daar,
wacht eens even! '
'Kun jij ons niet
een nieuw begin
en zin tot
leven geven? '
Ik nam het paar
op teder in mijn
handen
maar zag
'ze zijn te klein'
'ze passen er
niet in',
'he, wacht eens
even, ik heb toch Ook
een vriendin........ '
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Metafysisch
Metafysisch
Als ik een steen was
dan zou ik
de vastheid bezitten
van een stabiel
en eroderende rust
die me gewaar
zou doen worden
van mijn vorm,
mijn eigenheid.
Madrason 30-04-1996
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Brief aan alle Ministers
Brief aan alle Ministers
De geschiedenis herhaalt zich weer,
kogels die de vrijheid belogen.
Vogels die als Auguren vlogen
Kwamen bedrogen op de bodem neer.
Als noestige knoestige oesters
van jeugdig verlangen.
Als bonte Madrillenbillen
met bloempjes behangen.
50 meter ver reiken de dijken,
ze bezwijken reeds onder de lijken.
NIet alle Maoïsten houden van China,
niet allen ontweken het 'Ratatatata'.
Moet ik nu lachen of huilen,
moet ik nu vluchten of schuilen!
Wat moet ik nu nog doen
met een hart vol van angst?
Die voor dat beetje poen
lijkt op een snelle vangst.
'Wat? ', is mijn hart dat nog vol hoop,
voor angst en wisselgeld te koop?
Kogels die de vrijheid belogen,
vogels die als Auguren vlogen.
De geschiedenis herhaalt zich weer:
'Beste' ministers, Lieg niet meer! !
Voor ieder mens, die 'ooit' een Vluchteling!
Madrason 23-03-2011
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Kippen in de Hemel (voor R. Kopland)
Kippen in de Hemel
Mijn moeder was een beul,
ik harkte ze bijeeen
-begroef- boze gedachten
in een diepe donkere geul.
Ik vier een feest voor het Begin
met alle Vluchtelingen
die te lang moesten wachten,
laten we haar beminnen
er nu dan aan Beginnen.
De jas van mijn vader
-veel te vroeg gestorven-
draag ik als tweede huid,
-hij hoort bij me-
ik ben toch geen verrader,
ik doe hem nooit meer uit!
Ik wil me bevestigd zien
op betonnen pilaren,
in glimmende ramen
en zelportretten bovendien
in het 'laten varen'.
Tabe zachte ziel
met een sprietje ijdelheid,
omarm haar nu de leegte maar
welk zo enorm beviel
en vertel ons op Onze tijd
hoe of ze voelt de eeuwigheid.
Voor R Kopland 1934-2012 door Madrason 19-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Een beetje mens zijn
Wat is dat beschaving
dat 'ikkeikkeikkeikke'
dat niet eens meer spreken kan
maar met geweld alles neemt van
zonder te vragen van wie
en zonder waarvoor
en zonder waarom.
Ik ben een worm
die wordt begraven
in een mesthoop van
normen en waarden,
nee wormen en maden.
In de shit moet ik woelen
om te mogen leven
en me thuis te voelen
tussen al dat gewurm
om de hete brei heen.
Er is niet veel voor nodig
om overbodig
of nog
van enige waarde,
mest voor aarde te zijn.
In een schoon huis kan men
ook een zwijn zijn
al leest men de Koran
of doet aan Ramadan,
gaat naar de kerk
om knapen te schenden.
Er is veel nodig om
een beetje mens,
een wurmpje
met een wens
te zijn.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Secretaressedag
Het ging niet goed vandaag,
ze presteerde niet genoeg
aanslagen per minuut.
Ze deed haar werk toch graag,
wat of je dan aan haar ook vroeg,
de laatste tijd ging het maar van tuut-tuut.
'Zeg lieve meid dit gaat zo niet,
ga maar naar huis want ik geloof
......dat je in de stenopauze zit! '
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Wet Werk Naar Vermogen
Jullie durven je
te beroemen
-roepen heb mededogen-
op de druppel
ja de vlek
zo weggevaagd
niet de moeite waard,
reproduceren hem tot
vol kokend vat
van leugen
-heb mededogen-
om te getuigen
van jullie
goedheid,
'Kom, de soep wordt
nooit zo heet
gedronken
als men zegt';
-heb mededogen-
maar die daar liegt
en wie bedriegt
is werkelijk slecht,
-hebben mede bedrogen-
gestenigden
die metafysisch
zijn
zij groeien
door de pijn
en kunnen
zelfs van
deze zeugen
vol van liefde
getuigen
-vol van mededogen-
zagen zij wat
hun hart
niet kon verdragen
en eenzaam hadden zij
een desolate verlaten
grijze koude
prefab muur
waarop te klagen
met tranenzuur
en vurige slagen
want bloedig
durfden zij
hun hand op
te houden
-heb mededogen-.
Madrason 23-08-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Koekkoeken
Doet me toch geen flikker,
ikke, ikke lijkenpikker,
doet me toch geen zier,
de labelprikker labelt
alles
moet een sticker,
ikke ikke lijkenpikker
heeft plezier,
koekkoekt er niet om heen
hij is ronduit gemeen,
ikke ikke lijkenpikker
werd een pier
onder mijn te grote teen.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Laf zijn is in!
Laf is in, Laf heeft zin.
Kijk naar rechts als
er links bedrogen wordt.
Neem steeds de grootste lap
biefstuk van het grote bord.
Als iemand wordt geslagen
kijk dan gerust omhoog.
Als iemand start met vragen
loop dan maar om hem met een boog.
Als iemand 'Help' roept bij 't verzuipen
loop dan nooit in zeven sloten.
Als iemand door velen belaagd
heeft hij er vast zelf om gevraagd.
Als de buren veel te luid
spreek het dan vooral niet uit
en zet de radio maar gauw op tien.
Als er gestolen wordt
doe je zelf dan niets te kort
maar doe gewoon alsof je niets hebt gezien.
Als de buurvrouw wordt verkracht
zal ze vast weer een Thriller zitten kijken
dat mens is te luidruchtig
ze moet gewoon niet zeiken.
Als er iemand Van de brug
springen wil
roep die dan niet terug
dat is zo kil.
Als er twintig mensen zien
hoe er iemand wordt neergestoken
tel dan eventjes tot tien.
Wees geduldig met jezelf
voel je niet schuldig.
Ben Laf, dat heeft echt zin
want Laf zijn dat is In.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Dronken van geluk
Dronken van geluk
Dronken van geluk
breng ik de brug terug
aan hen die
niets bevroeden
en schenk ik
ongebruikte zaden
aan de kwaden,
-bedenk ik plots-
'waar ben ik nu'
'bij de nomaden'.
Myriaden letters razernij
-die haastig mij belonen-
rijden snel aan mij voorbij,
op merries en in quadrofonen
droom ik mijn boeken vol
met avonturen
en vol van paden
die baanbrekend zich
een weg banen.
En ik maar turen
in het water van
mijn natte lakens
glurend naar de
huid van 'liefste lief'
die ik alleen als
dief zou mogen strelen.
Kan ik nat laken
ooit nog
met haar delen
of blijf ik
wat droogjes
duldzaam
met mezelf
....spelen? .
Madrason 09-072012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!