Kerk-mis
Zondags komen ze en masse
gezamenlijk uit de kerk
je zou zeggen ze doen God's werk
maar lopen al snel uit de pas.
Als schapen lopen ze te blaten
en vooral over anderen te praten
op hoge hakken ploegend door de straten
-de kinderkopjes lijden pijn-
in keurig ABN,
ze kunnen het gewoon niet laten.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Related quotes
Starship Sonde
Starship
Tired am I
of picking up with time
my paces are
out of tune and out of rhyme.
I'm counting
the dust which is mounting
as particles on scales.
By a 'hush' I'm haunted
in a rush
I'm lost and daunted
a flash am I
far from the sparkling
of a star
lost in the abiss forever
(-never say never-,
while your here and clever
you may reach the sky) .
Sonde
Ik ben op zo moe
stop met op tijd te zijn
mijn stapjes pijn
doen me onhandig lopen
ik ben het ritme en de tel kwijt
zie tot mijn spijt alleen het stof
nog dwarrelen tot hoop-jes.
En plots word ik door
niets opgejaagd
ik ben op zoek als
een zwakke straal
ver van het sprank'len
van een ster
verloren in eeuwige leegte:
(maar ondertussen
-terwijl je hier bent en bewust-
had ik de hemel kunnen kussen)
Madrason 02-04-2009
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Laf zijn is in!
Laf is in, Laf heeft zin.
Kijk naar rechts als
er links bedrogen wordt.
Neem steeds de grootste lap
biefstuk van het grote bord.
Als iemand wordt geslagen
kijk dan gerust omhoog.
Als iemand start met vragen
loop dan maar om hem met een boog.
Als iemand 'Help' roept bij 't verzuipen
loop dan nooit in zeven sloten.
Als iemand door velen belaagd
heeft hij er vast zelf om gevraagd.
Als de buren veel te luid
spreek het dan vooral niet uit
en zet de radio maar gauw op tien.
Als er gestolen wordt
doe je zelf dan niets te kort
maar doe gewoon alsof je niets hebt gezien.
Als de buurvrouw wordt verkracht
zal ze vast weer een Thriller zitten kijken
dat mens is te luidruchtig
ze moet gewoon niet zeiken.
Als er iemand Van de brug
springen wil
roep die dan niet terug
dat is zo kil.
Als er twintig mensen zien
hoe er iemand wordt neergestoken
tel dan eventjes tot tien.
Wees geduldig met jezelf
voel je niet schuldig.
Ben Laf, dat heeft echt zin
want Laf zijn dat is In.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Plomp doch fijnbesnaard
Plomp doch fijnbesnaard
Ik ben niet van de nette
doch plomp en fijnbesnaard
ben niet van de etiquette
geniet ethiek intrinsiek
eerder te luid dan te bedaard
ad rem maar nog geen olifant
draai niet weg, voel aan de tand
soms onschuldig bijdehand
hang mijn blouse nat te drogen
vouw niet netjes in de plooi
gewoon doen en niet enkel pogen
ben ook niet van laag allooi
simpelweg niet van de nette
doch plomp en fijnbesnaard.
13-11-2011 Madrason
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Secretaressedag
Het ging niet goed vandaag,
ze presteerde niet genoeg
aanslagen per minuut.
Ze deed haar werk toch graag,
wat of je dan aan haar ook vroeg,
de laatste tijd ging het maar van tuut-tuut.
'Zeg lieve meid dit gaat zo niet,
ga maar naar huis want ik geloof
......dat je in de stenopauze zit! '
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Steeds de fopspeen stoppen
Steeds de fopspeen stoppen
Bij gebrek aan gelust-stelling
kom ik niet aan mijn krachten,
mis ik steeds meer de momemten
waarin ik de zon kan betrachten
Aton, Amor, Ozon, Adore
ik verbrand door gebrek aan
tedere pigmenten,
roze krenten
die mijn honger
stopten en mijn dorst
verlevendigden in antwoord,
en in plaats van te schreeuwen
had ik leren zingen
maar nu moet ik
mezelf steeds meer bedwingen
in plastic porno fragmenten
want met lauwe plastic doppen
mocht ik schuimend
steeds de fopspeen stoppen,
steeds de fopspeen foppen
in haar gulzigheid.
Bij gebrek aan geluststelling
mis ik de geruststelling
van een hele grote vraag
of ik er wel mag zijn,
deed de tepel soms te pijn
werd je chagrijn
van volle borsten
of bang voor decadentie,
had ik gewoon vette pech
daar je pijn had 'toe zeg'
of je me nooit had mogen krijgen.
Vergeef me mijn gezeur
het leven stelt teleur
ik weet niet 'hoe' verwoord
moet het prangende
verlangen naar een antwoord,
ik wil niet altijd maar
een ondankbaar
kind zijn en voor jouw smart blind zijn? ! .
Madrason 03-08-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Wet Werk Naar Vermogen
Jullie durven je
te beroemen
-roepen heb mededogen-
op de druppel
ja de vlek
zo weggevaagd
niet de moeite waard,
reproduceren hem tot
vol kokend vat
van leugen
-heb mededogen-
om te getuigen
van jullie
goedheid,
'Kom, de soep wordt
nooit zo heet
gedronken
als men zegt';
-heb mededogen-
maar die daar liegt
en wie bedriegt
is werkelijk slecht,
-hebben mede bedrogen-
gestenigden
die metafysisch
zijn
zij groeien
door de pijn
en kunnen
zelfs van
deze zeugen
vol van liefde
getuigen
-vol van mededogen-
zagen zij wat
hun hart
niet kon verdragen
en eenzaam hadden zij
een desolate verlaten
grijze koude
prefab muur
waarop te klagen
met tranenzuur
en vurige slagen
want bloedig
durfden zij
hun hand op
te houden
-heb mededogen-.
Madrason 23-08-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Bedrog
Je hoeft me
niet te mogen
om nader tot
me te komen,
krokodillentranen
van de wanen,
met grijs
toiletpapier
-kom maar hier! -
zal ik ze drogen.
Madrason 24-09-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Kippenjicht en Tegenlicht (voor R.Kopland)
Kippenjicht en Tegenlicht
Bloed laten prikken
moest zo hard schrikken
mijn hart stond even stil.
Kwam te liggen
langs donzig witte biggen
waar men niet liggen wil.
Ik was hiervan het Hoofd
maar kon toch niet bevroeden
dat ik liggend aan haar voeten
van mijn leiding werd beroofd,
waarom ik Zo moest boeten.
Je hebt de kans gekregen
jouw eigen krans geregen
het leven heb je verslonden
en...................
Nog ben je er mede verbonden.
Voor R Kopland 1934-2012 door Madrason 19-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Vrolijk Gedicht
Ik wil er over schrijven
maar vind de woorden niet.
Ik wil graag overdrijven
al overdrijf ik eigenlijk niet.
Ik wil graag overblijven
zodat ik vertellen kan
dat vrolijkheid een
vreemde is gebleven.
Ik lachtte wel
en liet soms
een traan van geluk.
Maar die dikke krop
diep in mijn keel,
de krampen om
mijn opgezwollen hart
die hoorde of zag
men niet.
Soms trachtte ik wel
een vrolijk lied
maar liever werd
me vaker toch
de dikke rook
van Havana sigaar
en vette blues muziek
de lucht van
overrijpe wijn
het ritme
van vallende
regendruppels
op te droge grond.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Kroegtijger
Ze heeft haar nagels aangescherpt
en vijlt vilein de randjes zeer venijnig,
het rosarode lippenglos is hard als glas
dat zij zojuist omklemden,
ze weet zeer wel wat staat te doen,
voor haar coureurs en ongeremden
heeft ze een air of toch misschien een zoen.
Haar nagels strelen door haar peroxide dalen,
ze weet dat al dat licht zeer zeker niet zal falen,
haar rijbewijs heeft ze nog niet
-ze zal hem snel behalen-
en bukt voorzichtig, blaast wat witte o-tjes,
let op haar naaldbelijmde witte pumps en
-wie zal ze straks weer moeten dumpen-
, ja, ja, ze wegen zwaar de laatste loodjes.
Met zwarte bezems slaat ze blank haar blauw op,
haar neuslijn trilt parmantig en wat hitsig,
het tipje van haar tong rolt snel
tussen twee gladde paden.
Er buzzed iets in haar tasje,
het is haar Blackberrie die
fulmineerd;
ze gaat en neemt haar jasje.
Ze voelen zich -zo halfvol een kroeg-
zo plots zomaar verraden.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Broze Bengel
Vliegend naar het licht
vliegt zwaargewicht,
bang dat door zijn val
'bam' plots de oer-knal,
alles opnieuw zal beginnen.
Maar voor blindheid alles fel
-het licht van de schijn doet hem pijn-
verbrandt hij in de hel.
De doffe schalen
en Bachanalen,
fee-erieke taferelen,
harpyende minnestrelen.
Alpha redt Omega wel
het is een tijdloos stel.
Prikkende puteaen
op olijven zee-en
prikken snel.
Het ritme van de snaar
breekt vlak voor het gevaar
en jij.......Broze bengel
slaapt zomaar als een engel.
Alleen vuurvliegjes beminnen
het licht dat schijnt van binnen.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Een beetje mens zijn
Wat is dat beschaving
dat 'ikkeikkeikkeikke'
dat niet eens meer spreken kan
maar met geweld alles neemt van
zonder te vragen van wie
en zonder waarvoor
en zonder waarom.
Ik ben een worm
die wordt begraven
in een mesthoop van
normen en waarden,
nee wormen en maden.
In de shit moet ik woelen
om te mogen leven
en me thuis te voelen
tussen al dat gewurm
om de hete brei heen.
Er is niet veel voor nodig
om overbodig
of nog
van enige waarde,
mest voor aarde te zijn.
In een schoon huis kan men
ook een zwijn zijn
al leest men de Koran
of doet aan Ramadan,
gaat naar de kerk
om knapen te schenden.
Er is veel nodig om
een beetje mens,
een wurmpje
met een wens
te zijn.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Vrijgezel
Ik drink mijn glas nog eenmaal leeg
en voel dat ik wat lichter weeg
of zijn mijn voeten speelser.
Mijn riem voelt strak
alsof in 't pak,
maar 'He' ik draag hem niet.
Wat zei ik nog zo-even,
was het halfacht of....
zal ik nog een rondje geven.
Ik zie het schuim al lang niet meer
in haar behaal ik reeds geen eer,
laat deze heer maar schuiven.
Ik pluk de zure druiven
voor een man en vrouw of zeven,
zeur nog even melancholisch door
en allen beamen ze
me zeer net alsof in koor.
Nu wordt het tijd voor bitterballen,
want bitter zal ze tegenvallen
de rekening die ik betalen mag
ja domme ik, en wat een hard gelag.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Uit de ogen van mijn liefde
Uit de ogen van mijn liefde,
weg, weg gij die me griefde
met vals tegenlicht,
weg uit mijn gezicht.
Jouw oren
niet de lippen
waard
die laten horen
wat mijn woorden meenden.
Verdwijn jij chagrijn
van mijn geweten,
verdwijn met je angstige
benepen bezweten
gelaat,
verdwijn voordat
ik je zal leren,
en lavend
aan de haat,
verdwijn
ik kan
me niet meer
verweren.
Fatum, Fac totum, Fatima,
Fado Tzigane neem me mee
naar de zee,
de zoute zee,
de foute zee,
de stoute zee
toe neem me mee.
Ik wil niet Con Fuego
verbranden aan
verlaten stranden
zonder jouw armen om
de mijne.....
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Handschoenen
Er lag een dood
paar handschoenen
langs de straatrand
satijnig rood
geweven
bebladerd de weg.
Een dood paar handschoenen.
nou kom op wat naar,
hoe kan dat nou
gebeuren zeg?
Er zat geen leven
meer in,
gestorven ding,
de zin die was
er uit,
de rode draad
verloren, pech.
Nu ligt het daar
zo lang uitgestrekt
bedekt met blaer
bezield zo-even nog
maar nu dan
in de goot
beland en...
Een vleugje van haar
ziel die riep
tot mij en
zei: 'He jij daar,
wacht eens even! '
'Kun jij ons niet
een nieuw begin
en zin tot
leven geven? '
Ik nam het paar
op teder in mijn
handen
maar zag
'ze zijn te klein'
'ze passen er
niet in',
'he, wacht eens
even, ik heb toch Ook
een vriendin........ '
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Dromen van identiteit
Dromen van identiteit
Over de emancipatie,
mannen die feminiseren,
vrouwen met vierkante kin.
Daar ligt de frustratie,
dat we er niets van leren,
dus lever haar snel maar weer in.
Haar haren zijn nog even schoon,
haar benen even lang,
haar stem de verleiding van kwaad.
Hij werkt steeds harder voor zijn loon
hobbelt heen achter haar gezang
dat hij diep van binnen haat.
In de antieke wereld had je nog
kerels En Amazonen.
In het Oostblok grote dichteressen
in Holland Dolle Mina met bovendien Rooie Sien
; nu heb je 'Krijg nou tieten! ' grieten.
We maken er een Breijtje van,
kinderen raken het kwijt
dromend van Identiteit.
Over de emancipatie,
mannen die feminiseren,
vrouwen met vierkante kin.
Daar ligt de frustratie,
dat we er niets van leren,
dus lever haar snel maar weer in.
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Handicap
Eenoog is koning
in het land der blinden
en Klein Duimpje
kan dan wel
weer alles vinden, maar
wat als je drie benen
hebt en een arm
of twee monden
en een been,
is dat dan niet
gemeen?
Mijn vader
zegt heel vaak;
was ik maar nooit
geboren
want een kwartje
wordt toch
nooit een knaak!
Ik weet het
riep een jongen
toen en hij zei
'wat ik heb dat
is erger dan
wat ook,
want ik heb al
na een zoen
mijn hele
Hoofd verloren! '
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Kippen in de Hemel (voor R. Kopland)
Kippen in de Hemel
Mijn moeder was een beul,
ik harkte ze bijeeen
-begroef- boze gedachten
in een diepe donkere geul.
Ik vier een feest voor het Begin
met alle Vluchtelingen
die te lang moesten wachten,
laten we haar beminnen
er nu dan aan Beginnen.
De jas van mijn vader
-veel te vroeg gestorven-
draag ik als tweede huid,
-hij hoort bij me-
ik ben toch geen verrader,
ik doe hem nooit meer uit!
Ik wil me bevestigd zien
op betonnen pilaren,
in glimmende ramen
en zelportretten bovendien
in het 'laten varen'.
Tabe zachte ziel
met een sprietje ijdelheid,
omarm haar nu de leegte maar
welk zo enorm beviel
en vertel ons op Onze tijd
hoe of ze voelt de eeuwigheid.
Voor R Kopland 1934-2012 door Madrason 19-07-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
In de schaduwranden van het licht.
In de schaduwranden
van het licht.
Voor hen die nooit een lied
gezongen,
voor hen die nooit een
woord gelezen,
voor hen die nooit een doek
hebben beschilderd,
ze lieten werelden in zich
besloten,
werelden waarvan we
mede genoten,
zongen ze niet onder
de regen zacht een lied,
gaven ze niet bij 't ochtend gloren
thee aan bed
met mandarijntjes toe
alsof opnieuw geboren,
zij hebben niet de moed
der grote namen nodig
om ze te gedenken,
ze leven voort in elke twijg
in alle stille wenken,
in Salomonsgezangen
en ook in het gezwijg
klinken ze zeker door,
in een Rilke herdenkingskoor
achter de satijnen
gordijnen van Hafiz,
of uit de stille handen
van een vluchteling
na het verbranden
stijgen ze op
in kleine dwarrelkringen,
hoor ze zingen
voor hen die nooit een lied
bezongen,
ik ken niet hun gezicht,
maar in de vele
vitrines van het leven
herken ik hun gedicht,
pak ik de lans weer op
en stop pas dan als
samen we bekennen
dat wij ze voortaan vaker
zullen zoeken
in de schaduwranden
van het licht.
Madrason 09-072012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!
Oogst
Het kwaad
kan er niets
aan doen
dat het bestaat.
We bestralen
determineren
en ontleden,
manipuleren
zelf het zaad.
Het gaat immers
om ons bestaan
de ene baan
en het meer, meer, meer
gemegalomaan
van hoge heren;
het verlangen
het bangen
om armoe en honger,
om procre-eren..
Madrason 02-12-2012
poem by Madrason writer
Submitted by Poetry Lover
Vote! | Copy!